متن نامه علیرضا افتخاری به محمدرضا شجریان:

«ما آجر نیستیم که بمانیم. عمری از ما گذاشته است. باید هر کدام در نوای هم بخوانیم. ما یک جمع خانواده‌ایم. ما باید اسم همدیگر را صدا بزنیم. ما باید همایون هم باشیم. ما نباید ورود را از هم بپوشانیم و اجازه گذر را به یکدیگر ببندیم. ما از همدیگر می‌ترسیم. ما در یک باغ هستیم. با افکار یک درخت پربار باید سرزنده و شاداب، از دور یکدیگر را صدا بزنیم. نزدیک هم بیاییم با محبت. چرا دستخط‌هامان برای هم خوانا نیست. صدا بزن مرا. نزدیک‌تر بیا.



چرا هوا را آنچنان برای هم سرد کرده‌ایم که باید در دیدارهایمان با پالتوی زمستانی باشیم. نباید دیگران برای ما تصمیم بگیرند، کدام طرف برو، کدام طرف نرو.



ما همیشه در عزای همدیگر جمع می‌شویم آن هم با لباس‌های شیک. اما حیف کسی نیست برای خودمان شعر بگوید. کسی نیست ترقه‌ای به زمین بزند تا همه از حصاری که سرمای وجودمان را احاطه کرده، بیدار شویم.



من چرا در گذر وجود شما از کنار جدول‌های دسته جمعی بگذرم، آن هم غریب و تنها. دوست دارم یکی مرا صدا بزند با اسم کوچک رضا، رضا، رضا!



خود را به من بنما. پیغامت زیباست اما خود را بنما. ما ته خط رسیدیم. یکی هفتاد و دو سال، یکی هشتاد و دو سال. حال یکی کمتر، یکی بیشتر. چیز دیگری از راه مرگ نمانده است. کمی پای گرمای هم بنشینیم. این بهترین یادگاری است که برای هم می‌نویسیم.



محمدرضا شجریان دوستت داریم. اما نه با پیغام. خود را در لای یادداشت وزین‌ات نپیچ. غریبی نکن. می‌دانم هوا سرد است. خیلی سرد است. هوا مه آلود است. نه آفتابی، نه خورشیدی، نه آتشی.
بیا سکوت را بشکن با نوای خود.»

#تاریخچه-شعر
مرغ سحر نام تصنیف مشهوری است که به خاطر معنای آزادی خواهانه و نثر روان آن، در حافظه تاریخی ایرانیان علی الخصوص خوانندگان و هنرمندان عرصه موسیقی جایگاه مهمی را به خود اختصاص داده است.

استاد بهار در آن ایام به نثر و نظم سخن ‌های بسیاری درباره مشروطه ‌خواهی برآورده و از سروده ‌های آزادی خواهانه خود بسیار یاد کرده است، اما در هیچ یک از آنها اشاره ا‌یی به ترانه مرغ سحر و مضمون آن نداشته و حتی زمانی که این ترانه برای نخستین بار به صورت تصنیف اجرا شد، نام سراینده آن پنهان باقی ماند.

مرغ سحر نخستین بار در تاریخ هفتم تیر ماه سال 1306 در جریان جشنی که روزنامه ناهید به مناسبت ششمین سالگرد تاسیس خود در باغ آقای سهم الدوله برگزار کرده بود، در دستگاه ماهور به عنوان اثر طبع یکی از اساتید سخن اجرا شد و این روزنامه که فعالیتش در زمینه طنز و شعر بود، متن شعر مرغ سحر را به صورت ضمیمه نخستین شماره سال هفتم خود انتشار کرد.

در مورد زمان اصلی سروده شدن مرغ سحر اختلاف نظرات متعددی وجود دارد و در کل میتوان گفت که سرایش این ترانه در دوران کوران سقوط سلسله قاجار و روی کار آمدن رضا خان پهلوی رخ داده است هر چند برخی آن را مرتبط به اوج حوادث دوران محمد علی‌ شاه قاجار و بسته شدن مجلس شورای ملی و بلاتکلیفی مملکت میدانند و معتقدند که استاد بهار این ترانه در لحظاتی بسیار حساس انگاشته است.

این شعر که تازه روی کار آمده بود، به «مرغ سحر» و «ناله مرغ سحر» مشهور شد. در آن زمان و حتی پس از نخستین اجرای آن، نام اصلی سراینده در هاله ایی از ابهام قرار داشت و کسی به درستی نمیدانست که ملک الشعرا بهار، شاعر این ترانه است. هر چند به دلیل حجم بالای ادبی شعر این موضوع به تدریج آشکار گشت و بر همگان مشخص گردید که کسی جز بهار نمیتواند سراینده آن باشد.

در سالیان بعد نیز، مرغ سحر با صدای ملوک ضرابی و سپس توسط قمرالملوک وزیری به صورت متعدد اجرا شد که بی ‌درنگ در همه ذهن ها و دلها جا پیدا کرد. آهنگ این اثر، در دستگاه ماهور، اثری از مرتضی نی ‌داوود، بارها توسط هنرمندان مختلف ایران اجرا شده است که از جمله معروفترین آن می‌توان به اجرای نادر گلچین و همچنین اجرای بدیع زاده و همچنین با نوازندگی گیتار فرهاد مهراد اشاره کرد.

ز من هر آن که او دور ، چو دل به سينه #نزديک ، به من هر آنکه نزديک ، از او #جدا-جدا من / نه #چشم دل به سويي ، نه باده در سبويي ، که تر کنم گلويي ، به #ياد #آشنا من / ستاره ها نهفته در #آسمان-ابري ، #دلم-گرفته-اي-دوست ، هواي #گريه با من ، هواي گريه #با-من

در دیار عشق

برگ زرّین زیبایی‌آفرینِ دفتر تاریخ هنر به جاودانگی پیوست.
خداوندگار تار، استاد جلیل شهناز، آن یگانه دوران که نوای جانبخش سازش همواره سازگاری زمان با دل‌ها بود، آهنگ سفر کرد.
این بار سازش به جا ماند، اما کاروان دل‌ها را به یادگار خاطره‌ها با خود بُرد، و نواهای برخاسته از دلش را به نشانه دل‌های عاشق به جا گذاشت.
همیشه دوستش دارم.

کوچک‌ترین خوشه‌چین گلستان هنرش
محمدرضا شجریان
۱۳۹۲/۳/۲۸

#دکتر-روحانی

اسم آشنایت سال‌هاست که بر بلندای موسیقی ایران منت گذاشته است
و فرهنگ اصیل ِ بودنت که از مکتب بزرگان منشأ گرفته، حرمت ترانه‌هایت را بی‌نهایت می‌کند
از آن زمان که نسیم را به وصل پیوند زدی و شوق را به دوست هدیه کردی
از آن زمان که ناشکیبا، نقش خیالت را در خاطره‌مان مجسم کردی
از آن زمان که از حصار دستان گذشتی و با ستاره‌ها و با دلی سبکبار از گریه،
قیژک کولی را کوک کردی
خورشید آرزوی سرزمینی شدی
که امروز با افتخار بر سر سفره‌ی آب، نان، آوازت می‌نشیند و نامت را بر بلندای تاریخ هزاران ساله‌اش ثبت می‌کند و تو را میراث‌دار بی‌چون و چرای کسی می‌شناسد که به برکت وجودش پرچم هنر ایران همواره در جای‌جای دنیا، برافراشته بوده است
ما خیال‌مان آسوده است از او که ریشه‌اش با درخت پیوند خورده و پیشنیان دلگرم به آوایش آرمیده‌اند

دلیل قانع کننده بیار تا بپوزشمت!