قبل از سپیدان.دوراهی شش پیر.بعد از شش پیر

منم دلم میخواد

برم پا بوس ِ #حافظ

شهر شعر

جاده های پر پیچ و خم میان کوه و مرتع رو رد می کنیم تا به شهر شعر برسیم. بازدید از این شهر تاریخی تکمیل خواهد شد با دیداراز آرامگاه شاعر پر آوازه ایران، حافظ. هر ایرانی دست‌کم یک بیت از اشعار حافظ را از بَر دارد. در گوشه ای از یک پارک، نگریستن به رهگذران حالتی ویژه دارد. مردی میان‌سال، با لباسی سراسر سپید که اشعاری را می‌خواند.

تعدادی جوان از جلوی ما رد می شوند. تلاش می کنند با ما هم کلام شوند و انگلیسی صحبت کنند. احوال پرسی و از اینکه ما از کجا آمده‌ایم مقدمه یک گفتگو است. آنها به گونه‌ای در مورد ما کنجکاو هستند که ما نسبت به آنها؛ می پرسند: برای چی ما به ایران آمده‌ایم؟ و یا می‌پرسند: واقعیت دارد که در غرب ما را تروریست می شناسند؟


آنها ما را با خود به گوشه ای از پارک می برند. شیراز با گلهای خوش عطر ورنگارنگ، همراه با درختان میوه و نهرهای جاری در میان شهر شناخته شده است. در زیر سایه درختان، فرش‌های منحصربه‌فرد ایرانی قرار دارد که روی آن چایِ تازه دم با قلیان آماده است. پیک نیک در شیراز اولویت نخست مردم است.

کاکُوی گُمپِ گُولو،عیدیِ من کو؟/ نوروز می‌رسه هَف سینِ من کو ؟
یه ی،سین ی،میخوام از سینُوی سُعادت / بوگو،نوشو نی‌ بده، پشتِ کدوم کوه ؟
دلُوم میخواد ،بی‌ ریم تو باغِ ناری/ سیبُوی سرخ دَمِ در هَس رویِ گاری
برام بوسوّن سه چار تو سیبِ خوش رنگ/ میُ‌‌یوی بی‌ ریم کاکو ؟ حالشه داری ؟
یه ی،چی‌ ُیوی، می‌‌خام که هر جُویی،نی‌ / آدرُسوم دادن،ای،دُور،َورا، نی‌
جاش تو بازار و سرُوی موشیره / دیر بُوجُونبی، سین تو هف سینُوم نی‌
سینِ ،سه‌ پندِ زرتشت و، سینِ سپند و سنبل / سکه‌هایِ باطل شده،نرگسایِ پر گٔل
سینِ سماق و سبزه هُوی تو خونه / رقصِ حاجی فیروز،همه جا نغمهٔ بلبل
میگم:او چن تُو،سینی‌یَم،که کم هس / جاش رو پرچمِ شیر خورشیدیمون هس
سینِ سبز و سینِ سَفید و سرخش / سینِ سر سبدِ سفرهٔ ما هس
حاُلو‌ پیشِ ‌ای همهِ ی سینُوی که داریم / کتابِ حافظ و شرابِ شیراز و می‌‌زاریم
اگه می‌‌خُوی،تو عید*ستاره*فولک لوریک برقصه / مزقون زنُو یه،تو شهرِ شیراز و،می‌ یاریم .