ناگاه مشک آب اباالفضل را زدند

یعنی فرات قسمت آل عبا نشد

با مشک پاره پاره به سوی حرم نرفت

راضی به دل شکستگی بچه ها نشد

تیر سه شعبه بست به چشمان او دخیل

آن گونه که ز چشم رئوفش جدا نشد

ضرب عمود تا دل ابروش را شکافت

فرق کسی شبیه سر او دوتا نشد

با صورت آفتاب حرم بر زمین فتاد

آن بازوی قلم شده مشکل گشا نشد

آنقدر زخم فرق شریفش عمیق بود

بر روی نیزه ها سر عباس جا نشد

شکر خدا که پیکر او در شریعه ماند

پامال نعل تازه غروب بلا نشد

دیگر نصیب اهل حرم خسته حالی است

بزم شراب جای علمدار خالی است

خوبی؟ : |

»»من در صلح و سازشم با کسى که با شما در صلح است و در جنگم با کسى که با شما در جنگ است و #دوستم-با-کسى-که #شما #را #دوست #دارد و دشمنم با کسى که شما را دشمن دارد.

زماني كه منصور دوانيقي دستور دارد درِ منزل حضرت صادق عليه السّلام را آتش بزنند، آن حضرت در منزل بودند و آتش را خاموش كردند و زنان و دختران وحشت زده از آتش سوزي را دلداري دادند:
« فَلَمّا كانَ الغَدُ دَخَلَ عَلَيهِ بَعضُ شيعَتِهِ يَسألونَهُ فَوَجَدوهُ حَزيناً باكياً، فقالوا: مِمَّن هذا التأثّرُ و البُكاءُ؟ أَمِنَ الجُرأَةِ عَلَيكُم أهلَ البَيتِ و لَيسَ مِنهُم بأوّلِ مَرِّةٍ فقال الإمامُ عليه السّلام: لا ولكِن لمّا أخذَتِ النارُ ما في الدِهليز نَظَرتُ إلي نِسائي و بناتي يَتَراكضنَ في صَحنِ الدار مِن حُجرةٍ إلي حُجرةٍ و مِن مكانِ إلي مكانٍ هذَا و أنا مَعَهُنَّ في الدار فَتَذَكَّرتُ فِرارَ عِيالِ جَدّي الحُسينِ عليه السّلام يَومَ عاشوراء من خيمةٍ إلي خيمةٍ و من خِباءٍ الي خِباءٍ و المنادي يُنادي: أحرِقوا بيوتَ الظَالمينَ»
فرداي آن روز دسته اي از شيعيان خدمت آن حضرت رسيدند تا از حالش جويا شوند، ديدند آن حضرت اندوهناك و گريان است پرسيدند: اين همه اندوه و گريه از چيست؟ آيا از گستاخي و بي حرمتي آنان نسبت به شما – اهل بيت- اين همه ناراحتيد و حال آن كه اين اوّلين بار نيست كه چنين مي كنند.
امام عليه السّلام فرمود: نه، بلكه اندوه و گريه من از اين جهت است كه وقتي آتش، آستانه خانه را فراگرفت، زنان و دخترانم را ديدم كه از اين اطاق به آن اطاق و از اين جا به آن جا پناه مي بردند در حالي كه من پيش آنان حضور داشتم و تنها نبودند. از اين صحنه به ياد فرار خانواده جدّم حسين عليه السّلام در روز عاشورا افتادم كه از خيمه اي به خيمه ديگر و از پناهگاهي به پناهگاه ديگر فرار مي كردند و دشمن فرياد مي زد: خيمه ستم كاران را به آتش بكشيد.

امام حسين عليه السلام ص 5814 الي 15