این بهار
با تمام شاتوت های نارسش مال تو
وقتی که هر صبح
تمام زیبایی ات را
با لبانی پر از حرفهای نگفته
روی پیشانیش فشار میدهی
و خیال مرا
با ته مانده های صبحانه ات دور میریزی.
اما همیشه آخراسفند
به تو فکر میکنم
و نبودنت را
در یک کافه بین راهی سیگار میکشم
و زل میزنم به پنجره شکسته اش
به امید قطاری که از حوالی تو شاتوت بیاورد

اما این روزها مطمئنم
تو حواست نیست
و یک نفر دارد
حکاکی های باستانی مرا
از روی تنت پاک میکند..

اما ترجیح میدم چیزی بهشون نگم

روزها پر و خالی می‌شوند
مثل فنجان‌های چای
در کافه‌های بعد از ظهر
اما
هیچ اتفاق خاصی نمی‌افتد
این‌که مثلا
تو ناگهان
در آن سوی میز نشسته باشی .
گاهی فنجانی
روی کاشی‌ها می‌افتد
حواس ما را پرت می‌کند

نه از اون پنجره شكسته هم خوشم اومد

نگرانم
برای گلهای باغچه نگرانم
نگران روزی
که تو دوباره بخندی
زنبورها
پروانه ها
راهشان را گم کنند
و زمین
تعادلش را از دست بدهد

سلام عـلـ[بابا]ــی عزیز....صبح بخیر