جاودانگی زمزمه ی جویبار های شیر و عسل بود و زمین فقط تصویر ِ عقوبتی بود که یک لحظه به چشم ِ آدم و حوا آمد تا بدانند اگر میوه ی ممنوع را خورده بودند، بر آن هبوط می کردند و من نطفه ای شدم که از شکر ِ آدم به شادی ِ حوا پیوست. زاییده شدم و بهشت را دیدم، در هیئت ِ خضر. کنارم نشسته بود. نه؛ من در او مأموا گرفته بودم. لبخند می زد. گفت: "قبول باشد." گفتم: " من... من ..." و گریه امان نداد. گفتم: "می دانید من چه دیدم؟" گفت: "می دانم." و دست بر شانه ام گذاشت. گفت: "آرزوی آدم را." گفتم: "دلم تنگ است." و خواستم لباس هایم را بر تن پاره کنم. گفت: "من برای گشایش آمده ام." گفتم: "خسته ام. از این دنیا خسته ام." لبخند زد. جا به جا شد. گفت: "مگر از دنیا انتظار ِ بهشت داشته ای؟" گفتم: "انتظار ِ جهنم هم نداشته ام." گفت: "این سیرت ِ دنیاست." گفتم: "مرا به ستوه آورده. هر لحظه به رنگی ست. هیچ چیزش نمی پاید. لحظه ای که نیامده، آینده است. الآن حال شد و تمام شد. پیوست به گذشته ها. کودکی ام را همین طوری از من گرفت. فعلاً جوانی ام را مصرف می کند، و پیری، ازش می ترسم. فکر می کنم حسرت باشد و بس. و در راه ست." گفت: "می فهمم چه می گویی. هرچند تجربه نکرده ام." گفتم: "آدم ها هم که... هوم ... آدم ها ..." و پوزخند زدم. گفت: "باید دید چه کسی از این آزمایش سرافراز بیرون می آید!". "

کــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاش

بله همین طور