pouyan
سکوتم مرحم است ، مرحم زخمم ! خوب ِخوبم که نمی کند ، فقط دردش را کم می کند. همین . . . !
pouyan
به غــير تسليتــ چشم هاي دلسوزتـــ .................................مرا نياز تسلي بهــ همزباني نيستـــ
pouyan
چِقَـــدر دِلــَـــم مــے خواهـــَــــد نامِـﮧ بِنِویسَم کاغَذ و پاکَتــــ هــَــــم هَســــت و یـِک عالَمـِﮧ حـــَـــرف! کاشــــ ، کَســے ، جایــے ، مُنتَظِرَم بــــود.
pouyan
هيچکس با من نيست !... مانده ام تا به چه انديشه کنم... مانده ام در قفس تنهايی... در قفس ميخوانم... چه غريبانه شبي ست... شب تنهايی من!...
pouyan
دیگه مثل اون روزا دلمـــــــــــــــ هوایتـــــــــــــ را نــــدارد نمی دانمــــــــــــــ میان نوشــــــــــــــــــته هایمــــــــــــــ چه می کنی...!
pouyan
پیش فرض خسته ام از زندگی از سوز و ساز خسته ام از سوز درد انتظار و چه دنیای پر از شور و شریست مردمانش را نقاب دیگریست عشق می دزدی خرابت می کنند دوست می داری جوابت می کنند خسته ام ......
pouyan
امشب شب آخریه که مزاحم دلت شدم / خورشید فردا مال تو ٬ ببخش که عاشقت شدم بدرقه لازم ندارم ٬ میرم ای عزیزترین / نزار بمونه زیر پا ٬ قلبمو بردار از زمین دوست دارم برای تو فقط یه حرف ساده بود / غافل از اینکه دل من منتظر اشاره بود . . .
pouyan
مــــے گــُــویـَـنــد ســـــآدِه ام،، مـــے گـُــویــَـنـــد تــُــومَــــرا بآ یــِک جُمـــــلـــﮧ یـِــک لَبـــــخـنـــد،،، بـِـــﮧ بــازےمیـــــگیــــرے ... ... ... مــــــے گـُــــوینــــد تـَــرفنــد هـــآیت، شِـــیطنـــتهــــآیت و دروغ هآیـــت را نمــــے فَهمَــــم ... !! مــــــے گویند ســــآده ام اما تــــُـوایــטּرا باوَر نَکـُـטּ مـــَـــــטּ فـــــقــــــط دوســـتـــَــت دارم، هَمیـــــــــטּ!!!! و آنــــها ایــــטּ را نِمـــــــے فـَـــهمنــــد...
pouyan
بی تــعارف بــعد تــو هــیچ بـهاری بــه زیـبایی پــاییز نــشد....
pouyan
ايـن شـهـر شـهـر قـصـه هــاي مــادر بــزرگ نــيـســت که زيــبـا و آرام بــاشــد آسـمــانــش را هــرگــز آبـي نــديـده ام مــن از ايــنـجـا خـــواهــم رفـــت و فــرقــي هــم نــمـي کــنــد که فــانــوســي داشـتــه باشــم يــا نـه کــســي که مـي گــريــزد از گـــم شــدن نــمـي تــرسـد.
pouyan
گاهے سکــــــــوت
همان دروغ است!
کمـــے شیک تر
و با مسئولیت کمتر
pouyan
وقتی که نیستی بادیدن هر صحنه عاشقانه ای احساس یک پرانتز را دارم که همه ی اتفاقات خوب خارج از آن می افتد
pouyan
دفتری بود که گاهی من و تو می نوشتیم در آن از غم و شادی و رویاهامان از گلایه هایی که ز دنیا داشتیم من نوشتم از تو: که اگر با تو قرارم باشد تا ابد خواب به چشم من بی خواب نخواهد آمد که اگر دل به دلم بسپاری و اگر همسفر من گردی من تو را خواهم برد تا فراسوی خیال تا بدانجا که تو باشی و من و عشق و خدا!!! تو نوشتی از من: من که تنها بودم با تو شاعر گشتم با تو گریه کردم با تو خندیدم و رفتم تا عشق نازنیم ای یار من نوشتم هر بار با تو خوشبخترین انسانم… ولی افسوس مدتی هست که دیگر نه قلم دست تو مانده است و نه من!!!
بازدید
این ارسال را بازنشر کرده است.
pouyan
pouyan
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
1 
