خدا بی‌شکل است، بی‌رنگ است، بی‌شبیه است و هر طرحی و هر وضعی که آدمی‌برگزیند، ببیند و تصور کند، خدا نیست.خدا مطلق است، بی‌جهت است، این تویی که در برابر او، جهت می‌گیری؛این است که تو در جهت کعبه‌ای و کعبه، خود، جهت ندارد.و اندیشه آدمی، بی‌جهتی را نمی‌تواند فهمید.هر چه را رمزی از وجود او- بی‌سویی مطلق- بگیری، ناچار، جهتی می‌گیرد و رمز خدا نیست.چگونه می‌توان بی‌جهتی را در زمین، نشان داد؟تنها بدین گونه که: تمامی‌جهات متناقض را با هم جمع کرد، تا هر جهتی، جهت نقیض خود را نفی کند، و آنگاه، ذهن، از آن، به بی‌جهتی پی برد.تمامی‌جهات چندتا است.شش تا؛و تنها شکلی که این هر شش جهت را در خود جمع دارد، چیست؟مکعب!و مکعب بودن، یعنی همه جهات؛و همه جهات، یعنی بی‌جهتی!و رمز عینی آن: کعبه!اینما تولوا، فثم وجه الله! (سوره بقره، آیه ۱۱۵)(به هر سو که رو کنی، اینک روی او، سوی او)!
و این است که در درون کعبه، به هر جهتی نماز بری، رو به او نماز برده‌ای، و در بیرون کعبه، به هر سمتی روکنی، رو به او داری، که هر شکلی -جز کعبه- یا رو به شمال است، یا رو به جنوب، یا به سوی شرق کشیده است، یا رو به غرب، یا به زمین مایل است، و یا به آسمان.