باران ٬ تلخی این روزهایت را بر تن برهنه ی کدام درخت می کوبی ؟! ضرب این تازیانه ها جز شکوفه های رنجور اثری بیش ندارد. تو می باری ٬ چشم ها هم می بارند .. و دست ها ٬ قلب ها ..


بارشی بی ثمر .. خاک داد میزند تا ریشه بیدار شود .. و تو بی خود جان می دهی بر سر این زمین خاکی ..

زمین بزرگتر که می شود ٬ قد که می کشد ٬ هرزه تر می شود . بی حیا نجابتش را به خاک باخته است و جان می گیرد از تن بی جان آدمیان . . .

من را نه با زمین و نه با باران کاری ست ...

آمدم بگویمت : این جا ٬ دقیقا جایی نزدیک بودنت ٬ خدایی هست که تو را می شنود ٬ پس بخواه تا اجابت کند ...

فقط قدری زمان .. آمدم بگویمت خوب بخواه .. خیلی خوب .. اجابت که شدیم می بینمت !

وای