بُغضم شکست ..

انتـظار بارانــے را مے کـشم

که پلـکـ بـر هـم بگـذارم

باریـده استــ ـ ...

بـه تمـاشای بـاران ستـاره هـا

بـے چـتـر

بیــا...

روزهاے بارانے
شاعر پرور است .
برف
نویسنده هاے بزرگ خلق مے کند ،
داستان هاے پاورقے .
محصول روزهاے آفتابے .
رنگین کمان
مخصوص قصه هاے کودکان .
رعد و برق
کارآگاه ها را وارد نوشتہ مے کند .
توفان
فیلسوف مے زاید .
و روزھاے ابرے
بہ پاره کردن
همہ آنچه روزهاے قبل
نوشتہ شده مے گذرد .

رنــگها همـه مـردهـ اند از نـگاهـ من
و هـرچقـدر همـ کـه بـرومـ
جادهـ همیـن است کـه هست !
نمے تـواند غیر از این بـاشد
و بـاور کنے یـا نه
مـن دست کشیدهـ ام از آرزو کـردن
و قبول کردهـ امـ
کـه تـکرار قله هـا
تنـها در نـمودار سینوس امکان پـذیر است !
و قلـه ای که از آن گذشتمـ
هـرچند بـه آن بلندے که می خواستمـ نبود
گذشـت و رفت ...
از این لحظـه بـه بعـد هرچـه بروم
تنها سراشیبے استـــ .....

چقــدر باید بگذرد؟؟



تا مـن



در مـرور خـاطراتم



وقتی از کنار تــو رد می شوم.



تنـــم نلــرزد ..



بغضــم نگیــرد