بُغضم شکست ..

زیر باران...



چشمانم را بستم



و سر مست از دیدن لبخند تو



در کوچه های دلتنگی و انتظار پرسه میزدم و...



گوش می سپردم به آهنگی که



مینواخت سمفونی فاصله ها را



وچه تلخ ....



و چه زیبا....



دستانم را بی اختیار رو به آسمان بردم و ...



زیر لب دعا کردم



که نه باران بایستد و...



نه من به کوچه بن بست برسم

هرگز به دست اش ساعت نمی بست

روزی از او پرسیدم

پس چگونه است

که همیشه سر ساعت به وعده می آیی؟

گفت:

ساعت را از خورشید می پرسم

پرسیدم

روزهای بارانی چطور؟

گفت:

روزهای بارانی

همه‌ی ساعت ها ساعت عشق است!

راست می گفت

یادم آمد که روزهای بارانی

او همیشه خیس بود.

گـوئـی ... #تـو اتـفاق می افـتی. . .