مـاضی ..

همشو دوس دارم : )

تازگی ها "ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد " را خواندم
نویسنده از تلخی می گفت یا همان سم دیوانگی
از خودکشی
از نا همگونی با هنجار های جامعه
از فراموش کردن آرزو ها و دلبخواه ها می گفت که همه و همه نمود های رفتاری دیوانگان یک بیمارستان روانی بود... به همین سادگی..
کافی بود هریک از آنان فقط کمی همرنگ جماعت باشند
کافی بود ورونیکا روزمرگی اش را بی شکایت زندگی می کرد...
برای اینکه مثل من و تو سالم به نظر بیایند بیش از این لازم نبود.
مگر نه اینکه زندگی من پر از عادت است و پر از تکرار
و چه بسیار لحظاتی که بر خلاف میلم فقط و فقط بخاطر ادب ، هنجار ، یا چیزی شبیه اینها مطابق میلم عمل نمی کنم...
چقدر سخت است دیوانه باشی و هر کار دلت می خواهد بکنی و هر جا دلت می خواهد بروی و عین خیالت هم نباشد کسی چند قدم آن طرف تر ایستاده و می گوید این را نگاه کنید دیوانه است!
بیشتر که فکر می کنم می بینم آرام کردن یک روح سرکش جوان هم کار آسانی نیست...حال باید آرام بود یا دیوانه یا یک دیوانه ی آرام؟ چه پارادوکس بی معنی ای...