مگه میشه ناامید شد؟آخه چطورممکنه که ازتنهاهمدم مهربون لحظه هام،سنگ صبوری که هیچ وقت از شنیدن حرفام،گله هام،غصه هام خسته نمیشه،رفیقی که یه لحظه تنهام نمیذاره،حامی که هیچ وقت پشتم رو خالی نمیکنه ناامید شد!چطورممکنه که به تنهاامیدی که دارم شک کنم و رهاش کنم؟اون همه چیزمه!تنها امیدمه تو این دنیای بزرگ و بی سروته!تنهاپناه خستگیامه!بقیه هرچی میخوان بگن،ولی تو برای من همیشه یه هوابرای نفس کشیدن بودنی!حتی توبدترین لحظه ها مثل یه مریض محتاج به دارو،محتاجت بودم و هستم و خواهم بود!درآخر فقط میگم که درمان همهی دردام فقط تویی....

زندگي فرصت يك لبخند است. لبخندهايي با پيام عاشقانه. اميد كه همه پيام ها، پيام دوستي و محبت باشد. ممنون راحيل عزيزم