بی تو ...

تنهایی را پک می زنم

تا ریه هایم زندگی را کم بیاورد ...

و

شرعی ترین خودکشی را تجربه کنم !...

نگران

منتظر

تنها

عصبانی

بهانه گیر

همه ی اینها من هستم !

کمی آرامم کن

فقط کمی ... فدای عسل جونم که به یادمه

نـــبودنتـ داغمـ مے کند! آنقدر که جاے همه ے روزهاے آخر سالـ بے آتشـ مے سوزمـ …

می دانم ؛ هنوز هستی !

هنوز کنج سکوت شب ، صدای نفس هایم را گوش می کنی
و " ای کاش" هایت را هر شب کنار آغوشم خواب می کنی ...
می دانم هنوز دلت را با نسیم می فرستی تا پایان
جاده ، بغض خستگی ات را روی شانه ی من گریه کند
و تنهایی ات را وادار می کنی به اندازه ی کوتاهترین گل شقایق ؛
بودنش را در آغوشم جار بزند ...
تو همان همیشگی هستی !
قشنگترین و مهربانترین بهانه برای بی بهانه بودن من !

ینی من زود میمیرم

سلام صدف جان ...مگه من مردم تو افسرده باشی

سلام روز خوش خدا نکنه اما اینطور به نظر میرسم

کووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووفته