همه از عشق دم می زنند اما عاشقان در سکوت می میرند. . .

من از یک شکست عاشقانه می آیم. بگذار همه برای این اعتراف تلخ

سرزنشم کنند.سرزنش هایشان را خواهم پذیرفت به بهانه تولد حقایق

غم انگیزی که درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند .شکست ن

ه برای پنهان کردن است و نه بهانه پنهان شدن.

آری من شکست خویش را از بلندای بلندترین قله ها و با صدایی هر چه

محزون تر به محزونی آواز نی لبک چوپان پهن دشت بی انتهای تنهایی

فریاد خواهم زد.

میگویند از طلوع صبح بنویس و نیز از آفتاب. ومن چگونه از خورشید

بنویسم زمانی که باران غم هجران تو پی در پی بر پنجره چشمانم

میزند .

پس از آن روز جدایی و فراق به دل بیقرارو بیچاره ی خود گفتم که باید

نفش شکستی تلخ و تیره را در خاطرات سپید خود با رنجی تیره تر

آذین کند.

آه ای وجود من ، ای همدم شبهای تارم ، ای تمامت هم خوبی و ای

وجودت همه یاس ، بی تو همچون فاخته ای در زمستانی سرد،

بنشسته بر شاخه درختی فرد چشم به راه آشنایی از دیار

غریبستانم.

اونم حذف کاربری....