حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”ستار گلمکانی” صاحب بزرگترین بنگاه ملک و ماشین، یکماه تکیه راه میاندازد و خودش در روز تاسوعا سر مردم گل میمالد و ۱۱ ماه هم سرشان شیره!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”قدرت سامورایی”(!) شب ها در تکیه لخت میشود و میانداری میکند و روزها مردم را لخت میکند و زورگیری …!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”فرشید” پوسترهای گلزار و مهناز (هنرپیشه های معروف) را از بساطش جمع و آخرین ورژن(!) پوسترهای علیاکبر (ع) و حضرت عباس (ع) را در بساطش پهن میکند…!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”آقای صولتی” تا پایان اربعین تمام پاساژش را سیاه میکند و تا آخر سال هم مشتریهایش را!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”قادر” روزهای تاسوعا و عاشورا قمه میزند و علم میکشد ولی در ماه رمضان سیگار از لبش نمیافتد!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”سیامک چشم چران”(!) که پاتوقش همیشه خدا نزدیک مدارس دخترانه است، در دستههای عزاداری، اسفند دود میکند!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”نیما” پشت ماکسیمایش مینویسد “من سگ کوی حسینم” ولی هیچ وقت از چارلی – سگ ۱۱ماههاش – دور نمیشود!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”حاج …” (مداح معروف) بابت ۷ ساعت مداحی حقوق ۲۵۰ روز یک کارگر را میگیرد!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”جباری” رییس شرکت شیر تو شیر(!) ۳۰شب شیر صلواتی به خلق خدا میدهد و ۳۳۵ روز هم با اضافه کردن آب، شیرشان را میدوشد!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”آقای کلامی” ۹شب مردم را به تقوا دعوت میکند ولی در شب دهم سر زود پایین آمدن از منبر، با هیئت امناء دعوا میکند!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…هیئت امناء تکیه … درست وقت اذان ظهر عاشورا اطعام عزاداران را شروع میکنند و بعد از آن با انرژی و فلوت! زنجیر میزنند و گریه میکنند!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…”کل یوم عاشورا” یعنی۱۰ روز و شب غم و گریه و “کل ارض کربلا” یعنی چند مسجد و چند تکیه!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی محرم میآید…به جای آنکه ما بر مصیبت مولا بگرییم، مولا بر مصیبت ما میگرید!

حسین (ع) هنوز مظلوم است چون وقتی خورشید عصر عاشورا غروب کرد، او هم میرود تا سال بعد ! تا

میدانستم قبلا پرستار بچه بوده پس سراغش رفتم که به قهوه ای میهمانم کرد و یکساعت تمام از کارکردن غیرقانونی ترساندم که البته راست هم می گفت ..برای چند ساعت کاردر هفته که انهم شاید گیر بیاید یا نه ، نمی ارزید همه چیز را بخطر بیاندازم . یک ان در ان بار کذایی احساس کردم بدبخت ترین ادم روی زمینم . یلدا سیگارش را خاموش کرد و بلندشد که برود به شوخی یا جدی گفت این شبا سفارت شام میدن ، محرمه ... تو ام خودتُ بنداز اونجا و خدافظی کرد و رفت
سفارت ایران سالها پیش خانه ای بزرگ در یکی از مناطق اعیان نشین پاریس خرید و انجا را تبدیل به حسینه کرد که مراسم مذهبی را انجا برگزار میکرد ....
راستش انشب نرفتم اما شب دوم یخچال خالی و شکم گرسنه و داشتن کارت مترو وسوسه ام کرد به رفتن ...که رفتم .....رفتم در حالیکه از اینکارم دلخور بودم ، نه بخاطر مسایل سیاسی و نه حتی بخاطر مسایل مذهبی ... که از خودم بدم می امد که فقط برای شام خوردن جایی بروم ....اما زندگی خیلی وقت ها ادم را به کارهایی وامیدارد که بسا دوست ندارد اما ناچار به انجام انست .... و من ناچار بودم
دو تا مترو عوض کردم و یک ربع پیاده رفتم تا بالاخره رسیدم . در تمام طول راه صدبار خواستم برگردم که برنگشتم . وقتی رسیدم چراغ ها را خاموش کرده بودند و یکی داشت روضه میخواند . کورمال کورمال یک جایی نزدیک ورودی پیدا کردم و نشستم ، نمی دانم چرا، اما گریه امانم نداد ، دلیل زیادی برای گریه کردن داشتم اما سابقه نداشت تا حالا که در جایی جز تنهایی خودم گریه کرده باشم ، اما آن شب همه چیز فرق داشت . چراغ ها که روشن شد دیدم سرو شکل من میان ان تیپ از ادمها خیلی انگشت نما بود ، داشتم از خجالت می مردم ، حس میکردم همه میدانند من برای چی انجا هستم . سفره انداختند و همه مشغول خوردن بودند اما نمی دانم چرا ، هرکاری کردم نمی توانستم باخودم کنار بیایم که آن غذا را بخورم . حس میکردم این غذا سهم من نیست ، دوباره گریه ام گرفته بود پس بدون اینکه توجه کسی را جلب کنم ارام پاشدم و بیرون رفتم. هرچند گرسنه بودم اما شاد بودم. انگار بار سنگینی از روی دو شم برداشته شده بود .
سرم را روبه آسمان گرفتم و به او لبخندی زدم و راه مترو را در پیش گرفتم دیگر سردم نبود ، گونه هایم را به برف سپردم و سعی کردم خود را درخاطرات کودکی غرق کنم . نزدیکی های ایستگاه مترو یک ماشین در خیابان ایستاد