ای سرو ناز ، هر چه توانی به خود ببال / ما ییم و بار محنت و قد خمیده ای

دقت لازم نداره . از دور معلومه

چشم پنجره روح آدمی است ، شاید برای همین باشد که چشمها می چرخد. تا نزدیکترین را پیدا کنند
خاطرات دروازه دل هر انسانی است . شاید به همین خاطر است که روزهای با هم بودن را نمی توان به صندوقچه فراموشی سپرد.
صورت آدمی نشانی است از سیرت او. آیا می شود آن صورت آرام و دوست داشتنی را از یاد برد؟