می آیی،عاشق می کنـــــــــی, محو می شـــــوی

تا فراموشت می کنم

دوباره می آیـــــی, تازه می کنی خاطــــرات را و محو می شوی

به راستی که ســـــــــراب از تو با ثبات تر است
دست از سر کچلمون بر دار

تو از هر در كه بازآيي بدين خوبي و زيبايي

دري باشد كه از رحمت به روي خلق بگشايي


ملامتگوي بي​حاصل ترنج از دست نشناسد

در آن معرض كه چون يوسف جمال از پرده بنمايي


به زيورها بيارايند وقتي خوبرويان را

تو سيمين تن چنان خوبي كه زيورها بيارايي


چو بلبل روي گل بيند زبانش در حديث آيد

مرا در رويت از حيرت فروبسته​ست گويايي



تو با اين حسن نتواني كه روي از خلق درپوشي

كه همچون آفتاب از جام و حور از جامه پيدايي


تو صاحب منصبي جانا ز مسكينان نينديشي

تو خواب آلوده​اي بر چشم بيداران نبخشايي



گرفتم سرو آزادي نه از ماء مهين زادي

مكن بيگانگي با ما چو دانستي كه از مايي


دعايي گر نمي​گويي به دشنامي عزيزم كن

كه گر تلخست شيرينست از آن لب هر چه فرمايي



گمان از تشنگي بردم كه دريا تا كمر باشد

چو پايانم برفت اكنون بدانستم كه دريايي



تو خواهي آستين افشان و خواهي روي درهم كش

مگس جايي نخواهد رفتن از دكان حلوايي


قيامت مي​كني سعدي بدين شيرين سخن گفتن

مسلم نيست طوطي را در ايامت شكرهايي