ای ز خود بی خبر مگو یاوه
بی شک از کوی ماست این کاوه
ما دلیران وراستان داریم
شیر میدان نه داستان داریم
کاوه روزگار ما، محمود
قله افتخار را پیمود
پر صلابت پر عاطفه پر نور
در سماوات و آسمان مشهور
چشمش از آبی دو دریا پر
سینه اش از غرور فردا پر
هرگز از بیم تیر دشمنها
خم نمی شد چو رعد بی پروا
نام او بر شب وطن فانوس
بر شب دشمنان ما کابوس
خویش سر تا بپای ایمان کرد
جان خود را فدای ایران کرد
کی میامد به سیستان رستم؟!
کی(چه کسی؟) نموده جدا دو دست ستم
داستان بوده رستم دستان
واقعیت، دلیر کردستان ح.الف.اول

در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا.....سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت