يك اربعين گذشته و زينب رسيده است. بالاي تربتي كه خودش آرميده است . يا ايها الغريب سلام اي برادرم . اي يوسفي كه گرگ تنت را دريده است. از شهر شام كينه رسيده مسافرت . پس حق بده به او كه چنين قد خمیده است .احساس ميكنم كه مادرم اينجا نشسته است.در كربلا نسيم مدينه وزيده است .اين گل بنفشه هاي تن و چهره ي كبود ...دارد گواه ، زينبتان داغديده است .توطعم خيزران و سنگ ها و خواهرت ...طعم فراق و غربت و غم را چشيده است .آبي به كف گرفته و رو سوي علقمه .با آه مي رود سكينه و خجلت كشيده است . اين دختر شماست كه خواستند كنيزي اش ....لكنت گرفته است و صدايش بريده است .نيزه نشين شد حضرت سقا و اهلبيت .زخم زبان زهر كس و ناكس شنيده است .گفتي رقيه ..... گفت نمي آيم عمه جان !در شام ماند و شهر جديد آفريده است... اربعين حسينى تسليت باد .