sayeh
آنان که بودنت را قدر نمی دانند رفتنت را “نامردی” میخوانند . . .
sayeh
آب نریختـــــم که برگردی آب ریختـــــم تـــا پاک شود هر چه رد پای توست …..از زنـــدگی ام…!
sayeh
داشتم به غـــروب جــمــعــه ی 31 شــهــریــور فکر میکردم ؛ که ناخودآگاه اشک از چشام سرازیر شد...! چراغــارو خاموش کنین... دهه هفتادیا میخوان ســیــنــه بزنن...
sayeh
ما که از هر چی ترسیدیم سرمون اومد
کاش تمرین کنیم
کمی از خوشبختی بترسیم.....!
sayeh
گفتی مسافری و من آنقدر عاشقم که سال هاست نماز دلم را شکسته میخوانم . . .
sayeh
غلط است این تفکر که بپنداریمــــ .... زندگی می گذرد ... بپذیریم عزیز ... زندگی می ماند ... من و تو می گذریمـــ ...
sayeh
نفست باران است دل من تشنه ی باریدن ابر دل بی چتر مرا مهمان کن . . .
sayeh
ایــن روزهـــا ... بـــرای تـنـهــــــــا شــــُــدن ، کـــافـــیـــسـ ــت ... کــمــی صــــادق بــــاشـــی...
sayeh
انصاف نبود رفتنت با خودت باشد ، فراموش کردنت با من …
sayeh
جداکه شدیم هردوبه یک احساس رسیدیم: تو به فراغت... من به فراقت... یک حرف تفاوت که زیادمهم نیست!
sayeh
مهربانيت را به دستي ببخش ؛ که مي داني با او خواهي ماند .... وگرنه حسرتي مي گذاري بر دلي که دوستت دارد ... !!!
sayeh
یه وقتایی آدم از روی دوست نداشتن از یکی فاصله میگیره
یه وقتایی از ترس "وابســــــــتـگی"...
sayeh
چه رسم تلخی ست تو ، بی خبر از من و تمام من ، درگیر تو !