*اینجا گویا همه کتابهای فلسفی و روانشناسی و رمانهای معروف میخونند، اما در پست ها و نوشته ها چیزی یا نشانه ای از تاثیرات اونها دیده نمیشه!!
انشالله که همه ی دوستان اینهایی رو که نوشته اند خوندند....

آقای مقامر خوشحال می شدیم گوشه چشمی داشتید و جواب ما رو هم میدادید..

ممنون رفیق
همه چی کم کم درست می شه

تشکر بابت چی؟
در جواب سوالم بود؟

رفیق دل انگیز، جواب سوالت در نوشته هام بود
توی مقدمه ی مفصل هم در موردش توضیح دادم
من کارم نوشتنه
به صورت تخصصی فقط مینیمال نمی نویسم
ولی روی مینیمال تمرکز خاصی دارم
مدتی هم داستان نویسی و مینیمال تدریس می کنم

لی لی لی لی یلی یلی یلی یلی یلی یلی یللی لی یلی یلی یلی ل مبارکه

انتهای بدبختی ایرانیا

دقیقا همینه

اين از بزرگي ِ اونا و كوجكي ِ حقوق نيس .. اين از بها ندادن به ملتي ِ كه براي ِ هر چيزي از جونشون مايه ميذارن

دقیقا......

آمـــیـــن

فک کنم با یک بچه مشورت میکردن به نتیجه ای بهتر از این عمل بیخردانه میرسیدن

دقیقا آینور...سواد که نداشته باشی و پرچمدار ندای حق هم باشی اساسی میزنی .........یا .........به دین و حکومت و مردم..بچه ها به حق نمایندگان بیسوادی داریم..نمیدونن پرچم رو باید به چه نحوی دست بگیرن...

تف به ذاتشون...
درخت زبون بسته چی کار داشتن اخه...

انگشتی که دکمه را فشار داد،دری که بسته شد،پخش ملودی آرام و صدای خوشامدگویی به طبقه چهارم حتا،هیچ تغییری در چهره ی مرد بوجود نیاورد.آینه ی آسانسور قامت مسافرش را در خود مرور کرد. مردی خشک و اتو کشیده ،با لباس رسمی و موهایی مرتب و روغن زده...
به جلوی در اتاقش که رسید ،کلید رادر قفل چرخاند به خیال اینکه مثل همیشه اولین کارمندی است که کرکره های پنجره ی اتاقش را بالا میبرد،پنجره را باز می کند و اجازه میدهد سلولش نفس بکشد...ولی اینبار اتفاقی تازه افتاده بود همسایه ی سمت چپ ،زودتر از او پنجره اش را باز کرده بود.به قاب خالی پنجره خیره شد ،فقط کبوتری روی آن نقش بسته بود.
شاید! نامه ای به پاهای پستچی و پروازی بر بال کبوتری...

الان که به نوشته خودم دوباره نگاه میکنم می بینم شاید بهتر باشه دو سه خط اولو حذف کنم نقش زیادی تو روایت قصه /البته اگه بشه اسمشو گذاشت قصه/ نداره

***
به جلوی در اتاقش که رسید ،کلید رادر قفل چرخاند به خیال اینکه مثل همیشه اولین کارمندی است که کرکره های پنجره ی اتاقش را بالا میبرد،پنجره را باز می کند و اجازه میدهد سلولش نفس بکشد...ولی اینبار اتفاقی تازه افتاده بود همسایه ی سمت چپ ،زودتر از او پنجره اش را باز کرده بود.به قاب خالی پنجره خیره شد ،فقط کبوتری روی آن نقش بسته بود.
شاید! نامه ای به پاهای پستچی و پروازی بر بال کبوتری...

خیلی خوب بود این نوشته علی
خیلی
آفرین

آفرین به شما و نگاه خوب شما
[اندر احولات علی: موقع تشویق های مهربانانه استاد و ذوق مرگ شدن علی]