وقــــــــتی ریــــــ...................ی به زنـــــدگــــِی طــــــرف حداقــــــل وقـــــتِ رفــــــتن دهــــن تو بــــــــبند نگــــــو قسمت نشــــــــــــــــد
پستوی روح من چنان از تو انبـــــــــــــــــــــاشته است که قلب من ... به آذوقۀ خاطــــــــــــــــــــــــــــــرات تو سال های قحطیت را نفس می کشد هنــــــــــــــــــــــــوز !
مرا به تختم ببندید... سیـــــــــگـاری روشن کنیـــد و تَنــــــهایـم بگــذاریـد ... هَـــر چــه نـــالیــدَم و فـــــــریــــــــــــــــاد زدم بـــه ســــراغــم نـیــــــایـید ... مَـــــن دارم او را تـــــــرک می کـــنـم ...!!!