خاطرات:
«اذان»
اهل نماز بود و اذان. توحید از شاخسار قامت بلندش درخشش آغاز کرده بود و ایمان چونان برف سفیدی جانش را سبز ساخته بود.

قرارمان این شده بود که در دل سحر، به گاهِ نماز، در اذان گفتن سبقت بگیریم. صادقانه باید بگویم که این او بود که در اذان خالصانه‌اش بیدارم می‌ساخت و چرتم را پاره می‌کرد.

یادم نمی‌رود که حتی در اوّلین شب حضورمان در میدان آبادان نیز سحرگاه، با اذان بی ریای او از خواب بیدار شدیم که چقدر بر دشمنِ در کمین، گران آمد. دشمن تدارک حمله وسیعی دیده بود که با اذان محمد مهدی و خیزش بچه‌ها نقشه‌اش بر باد رفت.

«به نقل از دوست و همرزم بزرگوار شهید»

استاد در دانشگاه تهران هم به عنوان یک مدرس فلسفه شناخته شد، که منابع اصیل فلسفه ی اسلامی و منطق را با بیانی شیوا و سلیس برای دانشجویان ارائه می‌کرد.۱۱

استاد مطهری در دانشکده با استادان خوب رفتار می‌کرد و حتی به آن‌هایی که معلوم بود، با ایشان دشمنی دارند، احترام می‌گذاشت. استاد سعی داشت آن‌ها را ارشاد کند. هیچ وقت در برابرشان نمی‌ایستاد، مگر در یک مورد که در سال ۱۳۵۵ اتفاق افتاد. ایشان مجبور شد در برابر دکتر آریان‌پور بایستد، و چهره‌ی منافقانه‌ی او را آشکار کند که خود را به عنوان چهره‌ای علمی و محبوب دانشجویان جا زده بود، و تفکرات مارکسیستی را تبلیغ می‌کرد.۱۲

استاد مطهری احترام زیادی به پدر و مادر خویش می‌نهاد. تا حدی که در جایی گفته بود: «گه گاه که به اَسرار وجودی خودم و کارهایم می‌اندیشم، احساس می‌کنم یکی از مسایلی که باعث خیر و برکت در زندگی‌ام شد و همواره لطف الهی را شامل حال من کرد، احترام و نیکی فراوانی بوده که به والدین خود کرده‌ام.»

زندگینامه عبدالحسین برونسی،۱ دومین فرزند۲ حسینعلی۳ و فضه،۴ در سوم شهریور ماه سال ۱۳۲۱ ۵ در روستای گلبوی علیا،۶ از توابع تربت حیدریه در خانواده‌ای مذهبی به دنیا آمد.۷ او تا کلاس پنجم ابتدایی درس خواند. و سپس به علت فساد اخلاقی مدارس دوران ستم‌شاهی۸ و فقر ترک تحصیل کرد، و به کار کشاورزی پرداخت.۹ عبدالحسین همزمان با تبعید شدن امام خمینی در سال ۱۳۴۳، به خدمت سربازی فرا خوانده شد و در آن‌جا به علت پای‌بندی به مسایل اسلامی مورد اهانت قرار گرفت، و سرانجام دوران سربازی را سپری کرد.۱۰ او در شانزدهم خرداد ماه سال ۱۳۴۷، با خانم معصومه سبک‌خیز ازدواج کرد۱۱ که حاصل ۱۶ سال زندگی مشترکشان۱۲ ۸ فرزند به نام‌های ابوالحسن (متولد ۲۳/۱۱/۱۳۴۸)، مهدی (متولد ۹/۵/۱۳۵۳)، حسین (متولد ۸/۱/۱۳۵۵)، فاطمه متولد (۱۷/۳/۱۳۵۶)، زهرا (متولد ۱۹/۳/۱۳۵۸) عباسعلی (متولد ۸/۹/۱۳۵۹)، ابوالفضل (متولد ۲۸/۶/۱۳۶۱) و زینب (متولد ۲۴/۹/۱۳۶۳) است.۱۳ زمانی که مسئله‌ی تقسیم اراضی پیش آمد او مخالفت کرد۱۴ و با خانواده‌اش به شهر مشهد مقدس عزیمت کرد.۱۵ عبدالحسین ابتدا در مغازه‌ی لبنیات فروشی و سپس سبزی فروشی مشغول کار شد. ولی با دیدن تخلفات صاحب‌کاران، به شغل بنایی روی آورد. کمتر کارگری بود که با او دوام ‌آورد. عبدالحسین می‌گفت: من نانی که می‌خورم باید حلال باشد.۱۶ خیلی بنایی می‌کرد مخصوصاً برای علما. در گرم ترین و سردترین روزهای سال کارش تعطیل نمی‌شد، زودتر از همه به سر کار می‌آمد و دیرتر هم به منزل می‌رفت.۱۷ عبدالحسین در سال ۱۳۵۲، به هنگام بنایی در منزل یکی از روحانیون مبارز، با درس‌های آیت الله خامنه‌ای آشنا شد و از همان سال، تحولی عمیق در بینش فکری او به وجود آمد. در این جریانات بود که ساواک به او مشکوک شد و چند مرتبه خانه‌اش را بازرسی کرد، که با هوشیاری همسرش اسناد و مدارک و کتاب‌ها را پنهان کرد. در مراسم چهلم شهدای یزد دستگیر و مورد شکنجه قرار گرفت. در همین رابطه بود که دندان‌هایش را شکنجه‌گر ساواک شکست. پس از ده روز به قید ضمانت آزاد شد. ولی لحظه‌ای دست از مبارزه برنداشت.۱۸ روحانی شهید؛ عبدالحسین برونسی اعلامیه‌ها، کتاب‌ها،۱۹ نوارها و پیام‌های امام خمینی را توزیع می‌کرد، و در تظاهرات خیابانی، مراسم، سخنرانی‌های آیت‌الله خامنه‌ای، هاشمی‌نژاد و دیگر روحانیون شرکت می‌کرد.۲۰ او انسانی مذهبی، متدین، پاکدامن، مهربان، خوش