حسین جان سر افکنده ام چون حر،مرا بپذیر و بر گناه فراوانم خرده مگیر،ای شاه قلوب که نامت نقش دلهاست،آنچه در دل سیاه من نور امید می تاباند و افسردگیم را به مشتاقی تبدیل می کند،قصه تو با غلام سیه روی است،آیا می شود؟ ،حسین جان تویی آن باب الهی که هیچ گاه بر بنده گنه کار بسته نیست و آن روی رحمت که هیچ گاه چشمه عنایتش دور از جان و دلهای خسته نیست.


حسین جان،چرا حلاوت نامت را پیوسته نچشم که مرا توشه ای جز یاد تو نیست،کشتی نجات و دستگیری محرمت دوباره به راه افتاده و ما در راه افتادگان در حسرت فراز عرشه حسینی شدن نگاه امید به عنایت تو داریم و پیوسته سلام پر طمع به پیشگاه تو و بزرگ یاران تو عرضه می داریم،باشد که علیک تو برکت جانمان شود؛اما رشته های نجات افکنده از سفینه تو اصحاب باوفای تواند،

سلام بر مسلم تنهای کوچه های بی وفای کوفه،سلام بر حبیب پیر رکاب اباعبدالله،سلام بر قاسم بن الحسن همان شیرین کام از حلاوت حسینی شدن،سلام بر فداییانی که بودند و ماندند و پیام وفاداری در رکاب ولی را به مدعیان ولایتمداری رساندند،

حسین جان سلام بر اسماعیل اربا اربا شده تو که سیراب از پیمانه محمدی بود و اباالفضل،اباالفضل،اباالفضل که مناجاتی جدا بایدم با اباالفضل بر منی که کامم آشنا با مشت مشت آبهای غفلت و دنیا زدگی است که از سر بی وفایی به اربابم به کام رسانده ام و هیچ گاه او و خانواده کریمش را به مشک لبیکی وفادارانه مهمان نکرده ام؛کاش در کربلای آخرالزمانی روزهای زندگیم چنان دستگیریم نمایی که لحظه آخر،لبخند رضوان را بر لبان بهشتی ات تماشا کنم.

السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین.

ممنون

حاجي كلي غيبت كردم حلال كن گفتم چون شما نمياي صلوات بفرستي اقا قهر كرده

به گزارش وبلاگ جانبازان شیمیایی ایران بهروز ساقي جانباز 70 درصد نخاعي به مناسبت اعياد شعبانيه و بزرگداشت مقام جانبازان اين سروده را به همه كساني كه هنوز با درد و رنج شيرين جانبازي مي‌سازند و خم به ابرو نمي‌آورند، سروده است:

كاش من هم شيميايي مي‌شدم
در هواي تو هوايي مي‌شدم

كاش «موجي» مي‌شدم بي ادعا
غرق اوهام خدايي مي‌شدم

ديدگانم را به «تركش» مي‌زدم
لايق اين روشنايي مي‌شدم

مي‌فتادم روي مين بي‌دست و پا
عاشق بي‌دست و پايي مي‌شدم

مي‌نهادم سر به پايت تا ابد
مرده بودم موميايي مي‌شدم

بين مرگ و زندگي پل مي‌زدم
باعث اين آشنايي مي‌شدم

چون شهيدان در پگاهي دلنشين
من فدايي من فدايي مي‌شدم

دل به درياي محبت مي‌زدم
قطره قطره كربلايي مي‌شدم

ياد آن روزي كه در وادي عشق
محو مردان خدايي مي‌شدم

نه بزار حاج آقا

برای کجاست استاد رنجبر؟