-------------- ایول به تو مرد که این همه زنو اسیر خودد کردی

سمیه چیشده

مونا

النگ اغر ماسن

به همین سادگی رفتی
بی خداحافظ عزیزمسهم تو شد روز تازه
سهم من اشک که بریزم
به همین سادگی کم شد
عمر گلبوته تو دستم
گله از تو نیست میدونم
خودم اینو از تو خواستم
به جون ستاره هامونتو عزیزتر از چشامیهر جا هستی خوب و خوش باشتا ابد بغض صدامی
تو رو محض لحظه هامون
نشه باورت یه وقتی
که دوست ندارم اینو
به خدا گفتم به سختی
من اگه دوست نداشتم
پای غم هات نمی موندم
واست این همه ترانه
از ته دل نمی خوندم
اگه گفتم برو خوبم
واسه این بود که می دیدم
داری آب می شی ، می میری
اینو از همه شنیدم
دارم از دوریت می میرم ؛
تا کنار من نسوزی
از دلم نمیری عمرم
نفسامی که هنوزیتو رو محض خیره هامون
که نفس نفس خدا شد
از همون لحظه که رفتی
روحم از تنم جدا شد
تو كه تنها نمي موني
من تنها رو دعا كن
خاطراتمو نگه دار
اما دستامو رها كن
دست تو اول عشق
بپسرش به آخرين مرد
مردي كه پشت يك ديوار
واسه چشمات

گريه مي كرد


گريه مي كرد


گريه مي كرد

گريه مي كرد

اوْ سیلدیریم داشلارینان اوْینارکن با تخته سنگهایت به رقصند و در شکار
قوْزان ، منیم همّتیمى اوْردا گؤر برخیز و نقش همّت من در سما نگر
اوردان اَییل ، قامتیمى داردا گؤر برگَرد و قامتم به سرِ دارها نگر
حیدربابا . گئجه دورنا گئچنده دُرنا ز آسمان گذرد وقت شامگاه
کوْراوْغلونون گؤزى قارا سئچنده کوْراوْغلى در سیاهى شب مى کند نگاه
قیر آتینى مینیب ، کسیب ، بیچنده قیرآتِ او به زین شده و چشم او به راه
منده بوردان تئز مطلبه چاتمارام من غرق آرزویم و آبم نمى برد
ایوز گلیب ، چاتمیونجان یاتمارام ایوَز تا نیاید خوابم نمى برد
حیدربابا ، مرد اوْغوللار دوْغگینان مردانِ مرد زاید از چون تو کوهِ نور
نامردلرین بورونلارین اوْغگینان نامرد را بگیر و بکن زیر خاکِ گور
گدیکلرده قوردلارى توت ، بوْغگینان چشمانِ گرگِ گردنه را کور کن به زور
قوْى قوزولار آیین-شایین اوْتلاسین بگذار برّه هاى تو آسوده تر چرند
قوْیونلارون قویروقلارین قاتلاسین وان گلّه هاى فربه تو دُنبه پرورند
حیدربابا ، سنوْن گؤیلوْن شاد اوْلسون حیدربابا ، دلِ تو چو باغِ تو شاد باد !
دوْنیا وارکن ، آغزون دوْلى داد اوْلسون شَهد و شکر به کام تو ، عمرت زیاد باد !
سنَّن گئچن تانیش اوْلسون ، یاد اوْلسون وین قصّه از حدیث من و تو به یاد باد !
دینه منیم شاعر اوْغلوم شهریار گو شاعرِ سخنورِ من ، شهریارِ من
بیر عمر دوْر غم اوْستوْنه غم قالار عمرى است مانده در غم و دور از دیارِ من