به بهانه خداحافظی روبرتو کارلوس.

کم کم خرید پیراهن های رئال برای عادی شده بود که مادریدی ها، بایرن را با رائول بردند و به گلاسکو آمدند. اولین بازی با تور مشکی. با توجه به پخش بازیهای بوندسلیگا و منفور بودن مادرید هواداران لورکوزن و لوسیو بیشتر بودند. تنها دروازبانشان بوت که ضربه آزاد و پنالتی هم میزد و بالاک را میشناختم. با یک تلوزیون سونی ۱۴ اینچ در حیات خانه و پدری خواب آلود که بعد از گل رائول خوابید و نمیدانست، اسکاتلند جایگاه تولد بهترین گل تاریخ چمپیونزلیگ و دیگر اسطوره مادریدی است. سولاری خوشتیپ و فامیل ردوندو بزرگ به کارلوس داد و چرخش زیدان. چرخش مادریدی ها در فضا. همه چیز آن شب خاص بود. گل زیدان، گل لوسیو، آن جوان سبز پوشی که تازه زیر لبش سبز شده بود. نمیدانستم کیست که میتواند جای سزار سانچز دومینگز را بگیرد. اشکهایش در آغوش هیرو بزرگ. رقص ماتادوری رائول گونزالس با پرچم اسپانیا.

گذشت تا اینکه به کره و ژاپن رفت. گل زیبایش به چین. مدل مو معروف رونالدو و تحقیر اولیور کان بزرگ در غیاب بالاک. مرد شکست خورده فینال ها. همانند یوونتوس. گزارش فردوسی پور و خاموشی های معمول تابستانی. حلقه برزیلی ها برای مسیح. او همان کارلوس برزگ ۱۹۹۶ بود. سلساو پر بود از بازیکنان محبوب جدید و قدیمی. رونالدو، رونالدینیو، کافو، دنیلسو، و محبوب ترین بازیکن تاریخ بارسلونا برای من یعنی ریوالدو. ولی او همچنان یک آس بود.


کهکشانی ها آمدند و رفتند و او کارلوس باقی ماند. گل های زیبایش به بارسلونا و مارسی و فاینورد. با آن اشتباه وحشتناکش در آلیانس آرنا تازه افتتاح شده و گل ماکای. در تمام این سال ها با آن ماهیچه های نامتعادل پاهایش. مورچه مریخی محبوب من بود. شاید بارزی و مالدینی بهترین مدافعین چپ تاریخ باشند اما روبرتو بی شک محبوب ترینشان است. گل چرخی زیبایش که شبیه پرتاب پرندگان در انگری بردز فضایی بود. بوسیدن توپ ها، دور خیز هایش، تغیر مسیرهای ناگهانی اش که بعدها رونالدو پرتغالی به تقلید از او اجرا میکرد. همه و همه از دلایلی بود که او را تبدیل به کچل دوست
داشتنی فوتبالی ها کرد.

گرچه با افزایش سن و آمدن امثال سیسینیو، تورس و مارسلو به ترکیه و برزیل و روسیه مهاجرت کرد ولی همواره اتاقی را در دل مادریدی ها و سانتیاگو برنابئو خواهد داشت. بازی خداحافظی اش که قرار است میان رئال و آنژی باشد ما را یاد خیلی از نوستالژی هایمان میاندازد.

خداحافظ مورچه مریخی محبوب من.

یاد استارتهای سریع و شوتهای خفنش بخیر.کلی خاطره دارم ازش...