...... نيمه شب......

نيمه شب اواره وبي حس وحال! {-35} درسرم سوداي جامي بي زبان! پرسه اي اغاز کرديم در خيال دل به ياداورد ايام وصال! از جدايي يک دوشسالي مي گذشت يک دوسال ازعمررفت وبر نگشت... دل به ياد اورد اول باررا خاطرات اولين ديداررا ان نظربازي وان اسرار را ان دو چشم مست اهوواررا... همچو رازي مبهم و سر بسته بود چون من از تکرار او هم خسته بود امدو هم اشيان شد با من او نا توان بود و توان شد با من او خسته جان بودم که جان شد با من او ناتوان بوداو توان شد با من او دامنش شد خوابگاه خستگي اينچنين اغاز شد دلبستگي... واي ازان شب زنده داري تاسحر واي ازان عمري که بااوشدبه سر مست اوبودم زدنيابي خبر دم به دم اين عشق مي شد بيشتر... امدودر خلوتم دمساز شد گفتگوها بين مااغاز شد گفتمش در عشق پابرجاست دل گرگشايي چشم دل زيباست دل گرتو زورق بان شوي درياست دل بيتو شام بي فرداست دل دل زعشق روي تو ويران شده در پي عشق توسرگردان شده... گفتدرعشقت وفادارم بدار من تو رابس دوست مي دارم بدان شوق وصلت را به سردارم بدار چون تويي مخمور خمارم بدار باتوشادي مي شود غمهاي من با توزيبا مي شود فرداي من . . . گفتمش عشقت به دل افزون شده دل زجادوي رخت افسون شده جزتو هريادي به دل مدفون شده عالم اززيبايي ات مجنون شده بر لبم بگذاشت لب يعني خموش طعم بوسه از سرم برد عقل وهوش.... درسرم جزعشق او سودا نبود بهر کس جزاو دراين دل جا نبود ديده جزبرروي او بينا نبودهمچو عشق من هيچ گل زيبا نبود خوبي او شعله ي افاق بود در نجابت در نکويي ناب بود روزگار! روزگار اما وفا با ما نداشت طاقت خوشبختي مارا نداشت! پيش پاي عشق ما سنگي گذاشت بي خبر از مرگما پروا نداشت... اخراين قصه هجران بود وبس حسرتو رنج فراوان بودو بس يارمارا ازجدايي غم نبود در غمش مجنون وعاشق کم نبود برسر پيمان خود محکم نبودسهم من از عشق جز ماتم نبود با من ديوانه پيمان ساده بست ساده ام ان عهدوپيمان را شکست... بي خبرپيمان ياري را گسست اين خبرناگاه پشتم راشکست! ان کبوتر عاقبت از بند رفت رفت و با دلداري ديگر عهد بست... با که گويم او که هم خون من است خصم جان و چشمه ي خون من است بخت بد وين وصل او قسمت نشد