تنهایی اساسا" از نبودن کسی شروع میشود که باید باشد و نیست...

یک حقیقت تلخ است که میخورد وسط پیشانی آدم و کاریش هم نمیشود کرد...

تنهایی حقیقتی ست که توی بغض هامان گم کردیم ،

همان بغضی ست میان سینه که نه بالا می آید لامصب ، نه پایین می رود لعنتی...

تنهایی پناه بردن است به همه کس و همه چیز ، پخش شدن است توی کوچه ، توی خیابان...

تنهایی یعنی رفتن به جاهایی که نباید بروی ، یعنی سلام کردن به کسانی که نباید سلامشان کنی...

تنهایی یعنی از راه دور برگشته باشی و کسی به استقبالت نیامده باشد ،
یعنی رفته باشی از من ، رفته باشی از ما...

تنهایی یعنی نبودن " تو " و نیمکت هایی که پر از نبودن های ماست...

تنهایی یعنی امتداد ثانیه های پتک وار پرتکرار...

و بعد رسیدن به جایی که درونت می‌شود برهوت وسیعی از تنهایی‌ و صدایت درون خودت می‌پیچد بس که خالی شده ای ، بس که تنها مانده ایی...

تنهایی یعنی یادت برود تنهایی نمیشود از پس تنهایی برآمد...