شب من پنجره ای بی فردا

روز من قصه ی تنهایی ها

مانده بر خاک و اسیر ساحل

ماهی ام ، ماهی دور از دریا



پای من خسته از این رفتن بود

قصه ام ، قصه ی دل کندن بود

دل به هر کس که سپردم دیدم

راهش افسوس ، جدا از من بود



روح آواره ی من بعد از من

کولی در به در صحراهاست

می رود بی خبر از آخر راه

همچنان مثل همیشه تنهاست . . .

قربان دلم که مال مردم خور نیست

مرسی علیرضا جونی از خطاب خیلی قشنگت

البته اگه دوس نداری نگو ها... ولی از اون اول که اومدم اینجا واسم سواله...
اسم تو چیه؟؟؟

عکس نگیر اقا

طهورا وصیت کردم حلوا درس کنن فقط خودم قبلش میخورم بعدنش میرم