همیشه هم ساکته

آسمان را بنگر که هنوز ،

بعد صدها شب وروز مثل آن روز نخست

، گرم وآبی پر از مهر، به ما می نگرد.

یا زمینی را که دلش از سردی شبهای خزان ،

نه شکستة نه گرفت ،

بلکه از عاطفه لبریز شد و

نفسی از سر امید کشید.

ودر آنجا بهار ، دشتی از یاس سپید ، زیر پاهامان ریخت،

تا بگوید که هنوز ، پر امنیت احساس خداست.

ماه من ، دل به غم دادن و از یئس سخن گفتن ها ،

کار آنهایی نیست،که خدا را دارند‘

ماه من غم واندوه ، اگر هم روزی مثل باران بارید،

یا دل شیشه ای ات را از لب پنجره عشق ، زمین خورد و شکست

بانگاهت به خدا چتر شادی وا کن

وبگو با دل خویش : که خدا هست ، خدا هست هنوز .....

او همانیست که در تار ترین لحظه شب، راه نورانی امید نشانم می داد.

او همانیست که هر لحظه دلش می خواهد همه زندگیم غرق شادی باشد.

ماه من‘ غصه اگر هست بگو،تا باشد‘

معنی خوشبختی ‘ بودن اندوه ست

این همه غصه وغم

این همه شادی وشور ،

چه بخواهی چه نه، میوه ی یک باغند

همه را باهم ،باعشق بچین ،ولی از یاد مبر ،

پشت هر کوه بلند ،سبزه زاریست پر از یاد خدا

ودر آن باز کسی می خواند :

که خدا هست هنوز ،خدا هست هنوز

#سهــــــراب

کوفت

در جمـع من و ایـن بغـضِ بیـــــقرار ..

جـــایِ تــــو خـــــالی …!