به سرآستين پاره ي کارگري که ديوارت را مي چيند و به تو مي گويد، ارباب. نخند!
به پسرکي که آدامس مي فروشد و تو هرگز از آدامسهايش نمي خري. نخند!
به پيرمردي که در پياده رو به زحمت راه مي رود و شايد چند ثانيه اي کوتاه معطلت کند. نخند!
به دبيري که دست و عينکش گچي است و يقه ي پيراهنش جمع شده. نخند!
به دستان پدرت، به جاروکردن مادرت،
به راننده ي چاق اتوبوس،
به رفتگري که در گرماي تيرماه کلاه پشمي به سردارد،
به پارگي ريز جوراب کسي در مجلسي،
به مسافري که سوار تاکسي مي شود و بلند سلام مي گويد،
نخند که دنيا ارزشش را ندارد که تو به خردترين رفتارهاي نابجاي آدمها بخندي!
که هرگز نميداني آنها چه دنياي بزرگ و پردردسري دارند!
آدمهايي که هرکدام براي خود و خانواده شان همه چيز و همه کسند!
آدمهايي که به خاطر روزيشان تقلا مي کنند،

بار مي برند،
بي خوابي مي کشند،
کهنه مي پوشند،
جار مي زنند،
سرما و گرما مي کشند،
و گاهي خجالت هم مي کشند ...

انسانهاي بزرگ، دو دل دارند؛
دلي که درد مي کشد و پنهان است
و دلي که مي خندد و آشکار است.