کاش می شد مرد پدر. کاش می شد از شر تن خلاص شد. این روزها روحم بیشتر از همیشه، از اسیر بودن خسته است. از در قید تن بودن عذاب می کشد. کاش می شد مرد پدر و با پرنده ها در آسمان معلق زد.

آنـقـدر کـه یـکـی از ایـن شـب هـای لـعـنـتـی

آغـوشـش را بـرای مـن و یـک دنـیـا خـسـتـگـی اَم بـگـشـایـد…

هـیـچ نـگـویـد!

هـیـچ نـپـرسـد…

فـقـط مـرا در آغـوش بـگـیـرد…

بـعـد هـمـانـجـا بـمـیـرم (!!!!!!)

تـا نـبـیـنـم روزهـای آیـنـده را

روزهـایـی کـه دروغ مـیـگـویـد

روزهـایـی کـه دیـگـر دوسـتـم نـدارد

روزهـایـی کـه دیـگـر مـرا در آغـوش نـمـیـگـیـرد


روزهایی که صبح در آغوش من و شب ها در آغوش دیگری ست

روزهایی که میشکند دلم را

روزهایی که لِه میکند زیر پاهایش مرا