حالِ همــه ما خراب است . . .

حالِ خراب هم که ارزشِ پرسیدن ندارد..

دارد؟؟؟

الا نی خــــــــــــــیلی اعتقادات به روح قویِ و جوابِ ما رو دادی شوما...

چه توقعاتِ بیجائی داری...

ولی من بزرگی کردم هم حلالت کردم..هم سلامتو به 4 امام معصوم رسوندم
هم نائب الزیاره شدم
هم دعا کردم برات دوست جان

در ضمن خودد عزیز خدائی...من یه رو سیاه بیش نیستم.

و آن زمان که عاشق می شوی

و می دانی که عشقی هست

و باور داری کسی تو را دوست دارد

و در آن شبهای سرد و یخبندان با تو می ماند...

در آن لحظات می فهمی

دوست داشتن چقدر زیباست

و آن زمان که کسی در فراسوی خیال تو نیست

و تو تنهای تنها

در جاده های برهوت زندگی قدم می زنی

تنها اوست(خدا) که به تو

آرامش خیال می دهد...

همچینی که عسکتون رو تو اون آنلـآینا دیدما ... اومدم تو پروفایلتون تا بگم ...: " به به به ه ه ... نبودیند چـــَــن روزی ... جریـآن چیه بـآز ...!!؟ " ... با یه شکلکه خنده مثلـآ ...!
.
.
بعدش اومدم اینجا و اون پـــُــسته بالـآییتونو دیدم تازه ...! ... کوجی به سلـآمتی ... خبریه ه ه ه ...!!؟

نسیم ، دانه را از دوش مورچه انداخت !

مورچه ،دانه را دوباره بر دوشش گذاشت

و به خدا گفت:

" گاهی یادم میرود که هستی ،

کاش بیشتر نسیم می وزید.. "

nafasami

نام تو راهميشه به لب داشت
حتي
در حال احتضار
آن دل‌شكسته عاشق بي‌نام و بي‌نشان
آن مرد بي‌قرار

روزي اگر سراغ من آمد به او بگو
هر روز پاي پنجره غمگين نشسته بود
وگفتگو نمي‌كرد
جز با درخت سرو
در باغ كوچك همسايه
شبها به كارگاه خيال خويش
تصويري از بلندي اندام مي كشيد
و در تصورش
تصوير تو بلندترين سرو باغ را
تحقير كرده بود

روزي اگر سراغ من آمد به او بگو
او پاك زيست
پاكتر از چشمه اي نور
همچون زلال اشك
يا چون زلال قطره باران به نوبهار
آن كوه استقامت
آن كوه استوار
وقتي به ياد روي تو مي‌بود
مي‌گريست

روزي اگر سراغ من آمد به او بگو
او آرزوي ديدن رويت را
حتي براي لحظه اي از عمر خويش داشت
اما براي ديدن توچشم خويش را
آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاك را
پنداشت
آلوده است و لايق ديدار يار نيست

روزي اگر سراغ من آمد به او بگو
آن لحظه اي كه ديده براي هميشه بست
آن نام خوب بر لب لرزان او نشست
شايد روزي اگر
چه ؟
او ؟
نه آه ... نمي آيد

برای کنار هم گذاشتن واژه ها٬

دست قلمم بیش از آنچه فکر کنی خالی است…

و بیش از آنچه فکر کنی احساس می کنم به نوشتن مجبورم !

شاید این هم خاصیت ِ داشتن این صفحه ی مجازی است ؛

میان جاده که می آمدم ، سرم پر از فکر بود

فکرهایی از آن دست که به هر نیمه ای که می رسیدم

احساس می کردم بیش از این رخصت پیش رفتن ندارم

چیزهایی مثل ِِ

آینده

رفتن

ماندن

حالا اما اندیشه ای نیست برای به واژه آوردن....