يه زخمه كهنه روی بالم يه آسمون كه چشم برام نيست

به غير واژه ی غريبي چيزی توی ترانه هام نيست

حتی يه آينه پيش روم نيست که اسممو یادم بیاره

تنها ترين مسافر شب تو خلوتم پا نمیذاره

ازم نخواه باتو بمونم تو هيچي ازمن نميدوني اگه بگم راز دلم رو توهم كنارم نميموني

دل من از نژاد عشقه از تو و از ترانه لبريز

يه دنيا غم توی صدامه مثل سكوت تلخ پاييز

من يه پرنده ی غريبم من از نژاد آسمونم

ميون اين همه ستاره

من يه شهاب بي نشونم

ازم نخواه باتو بمونم تو هيچي ازمن نميدوني اگه بگم راز دلم رو توهم كنارم نميمونی

ای آنکه زنده از نفس توست جان من

آن دم که با تو ام، همه عالم ازآن من

آن دم که با توام، پرم از شعر و از شراب

می ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها

سیمرغ کی رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده ی خورشید بر لبم

زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟

خود خوانده ای به گوش من این، مهربان من