مي نويسم تنها به ياد او و براي او ...
مي نويسم به ياد روزهاي شيرين انتظار،
به ياد لحظه هاي فراق و چشمان منتظر ...
مي نويسم به ياد او كه عشق را در نهان خانه ي جانم گذاشت
و واژه ي شيرين انتظار را به من آموخت.
به راستي كه انتظار چه زيباست ...
چه زيباست آن چشماني كه هر روز چشم به راه معشوق مي ماند
و چه پاك و مقدس است آن دلي كه هر لحظه براي معشوق بتپد.

مينويسم ، نه براي خواندن که براي نوشتن مينويسم.
مينويسم و ميدانم اين نوشتن مثل ابري باراني ، احساسم را روي زمين ميريزد.
مينويسم تا پر شود اين صحنه از کلمات ناقصم. مينويسم تا باشم.

مهربانم نگاهم کن تا در آسمان بي کران چشم هايت به پرواز درآيم و زيباترين و پاک ترين لحظات عمرم رابا تو در کنار تو تجربه کنم

به كجا بايد رفت؟
ز كه بايد پرسيد؟
واژه عشق و پرستيدن چيست؟
جان اگر هست چرا در من نيست؟
من كه خود مي دانم
راه من راه فناست
قصه عشق فقط يك روياست
اه اي راه سكوت
اه اي ظلمت شب
من همان گمشده ي اين خاکم
به خدا عاشق قلبي پاكم.

خرابه ی دل من را کسی نخواهد ساخت

که بر خرابه ی دل خانه ساختن سخت است

به هیچ قانعــم از مهـــر دوستـــان هرچنـــــد

به هیچ این همه سرمایه باختن سخت است

نقابـــــــدار خودی را چگــــونه بشناســــــم

در این زمانه که خود را شناختن سخت است

قبول کــــن دل بیچـــــاره ام ، که می گویــــد

که پشت پا به زمین و زمان زدن سخت است

برای پیچک احساس بی خزان یوسف

همیشه گشتن و هرگز نیافتن سخت است

عزیز من« همه جا آسمان همین رنگ است»

بیا اگــــر چه برای تــو آمــدن سخت است

نمی دونم ؟ نرسیدن می تونه شیرین باشه ؟