آقاي دو تا يوسف مثلا سلام كرديمااااااااااااااا

سلام ای غروب غریبانه ی دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خدا حافظ ای شعر شبهای روشن

خدا حافظ ای قصه ی عاشقانه

خدا حافظ ای آبی روشن عشق

خدا حافظ ای عطر شعر شبانه

خدا حافظ ای همنشین همیشه

خدا حافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

تو را می سپارم به دلهای خسته

تور ا می سپارم به مینای مهتاب

تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم آگر شب شکسته

تو را میسپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تورا تا نسوزد

به دل مسپارم تور ا تا نمیرد

اگر چشمه ی واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدار ا نگیرد

خدا حافظ ای برگ وبار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگرسبز رفتی اگر زرد ماندم

خدا حافظ ای نو بهار همیشه

چقد زود

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد
عالم از ناله عشاق مبادا خالی
که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد
پیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد
محترم دار دلم کاین مگس قندپرست
تا هواخواه تو شد فر همایی دارد
از عدالت نبود دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسایه گدایی دارد
اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد
ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق
هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد
نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست
شادی روی کسی خور که صفایی دارد
خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند
و از زبان تو تمنای دعایی دارد

اگه دل مي كندي چقدر خسته بودي ؟

بـاران کـه بـزنـدتـازه آسمـان مـی‌شـود

عیـن ایـن دل مــن

بـی‌ستـاره و مـه‌آلــود،

آنـوقـت ایـن دل بـی‌همــراه،

مـی‌خـواهـد کـه بخـوانـد،

نمنــاک، چـون نـوای بـاران؛

مـی‌خواهـد کـه آواز در آواز بــاران بیـفکند،

چنـدان کــه آسمـان هـم نـدانـد؛

ایـن نـوا از کدامیـن بــرآمـده!

به‌گـاه رعـد امـا

سکــوت می‌کنـد ایـن دل

که شهــرآشـوب نمـــی‌داند!!!

تقصیر من نیستــــ

به تــو که می رســم

تب می کنمـــــــــــــ

به تــو که می رســم

هوس آغوشتــــ میسوزاندم

به تــو که می رســم

لبانم از عطتش له له میزنند

به تــو که میرســـم

نگاهم خمـار نگاهت میشود

به تـــو که میرســم

. . .

تقصیر تـــو نیستـــــــــــــ

نفسهــــــــــــــــایت دیوانه ام میکند . . .

چیپس که نمیخورم پاکسیما !
پفکم نخورم !!!
با ماست میخورم برا پوستمم خوبه

- آنكه داﺋم هوس سوختن ما مي كرد



كاش مي آمد و از دور تماشا مي كرد

تو نکن خنده به من خنده کنان با من باش

زیر سنگینی این بار گران با من باش

تویی آن کس که همه نام تو را می دانند

منم آن عاشق بی نام و نشان با من باش

وقت تنها شدنت باز به یاد من باش

بی تفاوت به نگاه دگران با من باش

لحظه های من و این عقربه ها درگیرند

تو هماهنگ به آهنگ زمان با من باش

همه دارند خدایی و به آن سجده کنند

ای خدای دل من وقت اذان با من باش

جان انسان را به مهر آغشته‌اند
تار و پودش از محبت رشته‌اند

خشت آدم از امید افراشتند
در ضمیرش بذر شادی کاشتند

حق بر انسان سیرت نیکو نهاد
تا بجوشد از نهادش عدل و داد

ذات آدم جلوه‌ی عقل و دل است
زین تجلی خلقت او کامل است

جوهر انسانیت آزادگی است
خدمت همنوع شرط بندگی است

کبریا را بنده بودن سروری است
نور را تابنده بودن اختری است

گر بکوشی تا به حق انسان شوی
آنچه اندر وهم ناید آن شوی