اینکه خاک سیهش بالین است...اختر چرخ ادب پروین است.

گر چه جز تلخی ز ایام ندید...هر چه خواهی سخنش شیرین است

صاحب آنهمه گفتار امروز... سائل فاتحه و یاسین است

دوستان به که ز وی یاد کنند ... دل بی دوست دلی غمگین است

خاک در دیده بسی جان فرساست ... سنگ بر سینه بسی سنگین است

بیند این بستر و عبرت گیرد ... هر که را چشم حقیقت بین است

هر که باشی و ز هر جا برسی ... آخرین منزل هستی این است

آدمی هر چه توانگر باشد ... چون بدین نقطه رسید مسکین است

اندر آنجا که قضا حمله کند ... چاره تسلیم و ادب تمکین است

زادن و کشتن و پنهان کردن ... دهر را رسم و ره دیرین است

خرم آنکس که در این محنت گاه ... خاطری را سبب تسکین است

در این دشت شب
ژرفای سکوت
عمق غم
قعر تنهایی
کجا رود این خیال
همچون تن سنگین و خموش
چه بد زدند پر و بال خیال آرزو
همچو شعله شمع که به تاراج باد می رود
اینهمه میدویده ام بهر تو و نگاه تو
وه که نگاه تو End نگاه کردن است
تو همه در غروب شب
طعمه نهی به راه من
من همه در فتاده ام
طعمه نیاز کردن است ؟
این دل بی رقیب من
در بزند سپیده دم
در چه گشاید او تورا
این چه نیاز کردن است ؟
آه ............
ای دل غم کشیده ام
رو ، بکش از به روی خود
چادر غم کشیده ات
کس نشود کلید تو
دل همه بسته بهتر است .
یوسف

نه از خاکم نه از بادم نه در بندم نه آزادم

نه آن لیلاترین مجنون نه شیرینم نه فرهاد

فقط مثل تو غمگینم فقط مثل تو دلتنگم

اگر آبی تر از آبم اگر همزاد مهتابم

بدون تو چه بی رنگم

بدون تو چه بی تابم

آمدی جانم بسوزی ســـــوختی دیگر برو

آتش جانم شـــــدی دل سوختی دیگر برو

من بیابانی ترین بودم که طور من شــدی

سینه ســــینای عاشق سوختی دیگر برو

آمدم اهلت شـــوم مکثی کنم نورم شـــوی

آمدی اهلت به مکثی ســـوختی دیگر برو

من ید بیضـا ندارم من شـــفا خواهم ز تو

کی شـــفا دادی پرم را سوختی دیگر برو

آمدی نوری برای مهر و ماه دل شــــوی

مهر و ماه دل به نارت سوختی دیگر برو

من تو را آرام جان و غمگســـارم گویمت

نیست آرامم به غم دل سـوختی دیگر برو

خواســــتم پروانه شمعت شوم زیبای من

بال من خاکسـترم را ســـوختی دیگر برو

منتـــــظر بودم بیـایی جان به قربانت کنم

آمدی جانم بســــوزی سـوختی دیگر برو

باز در پنجه ی تاریکی شب

سوز این سینه ی من حسرت تست

باز در سجده ی کفر آلودم

یادت ایمان مرا با خود شست

چشمت افسونگر احساس نیاز

رقصت احیاگر بی تابی هاست

هم در این خانه ی پر گشته ز آه

یاد تو علت بی خوابی هاست

باز هم وسوسه ی آغوشت

هست و پی در پی خواهشهایم

و چنین دانه ی انکار از تو

خود جواب من و چالشهایم

ای که احساس مرا می دانی

بگشا چشم خمار آلودت

تا ببینی که چه سوزانم من

از نگاه دل و جان فرسودت

وین همه راز که در شعر من است

همه از باور تو جوشیدست

کاش یکدم به کنارم آیی

ای که عشقت به دلم روییدست …

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت


آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت


تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت


جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت


سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع


دوش بر من ز سر هر چو پروانه بسوخت


آشنایی نه غریب است که دلسوز من است


چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت


خرقه زهد مرا آب خرابات ببرد


خانه عقل مرا آتش میخانه بسوخت


چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست


همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت


ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم


خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت


ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی


که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

پا برهنگان فرق نوازش بوته خار و گل را بهتر از چکمه پوشان میفهمند

بگی بهتره و خوبه که سنگهاتو وا کنی ، شاید زیرابی نبوده ، ویک سوء تفاهم بوده ، همیشه به چشمانت اطمینان نکن .

زن عشق میکارد و کینه درو میکند.
دیه اش نصف دیه توست اما مجازات زنایش با تو برابر!.....
میتواند تنها یک همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسر هستی،
برای ازدواجش در هر سنی اجازه لازمست و در محبسی به نام بکارت زندانیست،
اما تو هر زمان که بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج کنی.
کتک میخورد و تو محاکمه نمیشوی،
او میزاید و تو برای فرزندش نام انتخاب میکنی،
او درد میکشد و تو نگرانی که کودک دختر نباشد،
او بیخوابی میکشد و تو خواب حوریان بهشتی را میبینی،
او مادر میشود و همه جا میپرسند نام پدر!!!

شریعتی

زنده بی دوست خفته در وطنی

مثل مرده‌ایست در کفنی

عیش را بی تو عیش نتوان گفت

چه بود بی وجود روح تنی

تا صبا می‌رود به بستان‌ها

چون تو سروی نیافت در چمنی

و آفتابی خلاف امکان‌ست

که برآید ز جیب پیرهنی

وان شکن برشکن قبایل زلف

که بلاییست زیر هر شکنی

بر سر کوی عشق بازاریست

که نیارد هزار جان ثمنی

جای آنست اگر ببخشایی

که نبینی فقیرتر ز منی

هفت کشور نمی‌کنند امروز

بی مقالات سعدی انجمنی

از دو بیرون نه یا دلت سنگیست

یا به گوشت نمی‌رسد سخنی

روزگاریست که سودای بتان دین من است
غم این کار نشاط دل غمگین من است
دیدن روی تو را دیده جان بین باید
وین کجا مرتبه چشم جهان بین من است
یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین من است
تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد
خلق را ورد زبان مدحت و تحسین من است
دولت فقر خدایا به من ارزانی دار
کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است
واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش
زان که منزلگه سلطان دل مسکین من است
یا رب این کعبه مقصود تماشاگه کیست
که مغیلان طریقش گل و نسرین من است
حافظ از حشمت پرویز دگر قصه مخوان
که لبش جرعه کش خسرو شیرین من است

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش
می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش
گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور باد آفت دور فلک از جان و تنش
گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش
به ادب نافه گشایی کن از آن زلف سیاه
جای دل‌های عزیز است به هم برمزنش
گو دلم حق وفا با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طره عنبرشکنش
در مقامی که به یاد لب او می نوشند
سفله آن مست که باشد خبر از خویشتنش
عرض و مال از در میخانه نشاید اندوخت
هر که این آب خورد رخت به دریا فکنش
هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش یا لب ما و دهنش
شعر حافظ همه بیت الغزل معرفت است
آفرین بر نفس دلکش و لطف سخنش

ترانه دارد این دلم

بهانه دارد این دلم

شکایت از زمین و از زمانه دارد این دلم

سرای دل کزان اوست

به گوشه اش نشان اوست

ز هجرش استخوان و پوست نشانه دارد این دلم

ز ناکسان پست و دون

ز طعنه های بس فزون

نگر که گریه های خون شبانه دارد این دلم

کجا نشان از عاشقیت

که با دلش غریبه زیست

هزار درد دیگریست یگانه دارد این دلم

زبان دل به گونه ایست

که گفتگو نیاز نیست

به ان دلی که روبروست اشاره دارد این دلم

نشسته جغد بد نظر

به بام هستیم دگر

کنون خرابه ام نگر خزانه دارد این دلم

( شعرازمحمد مرادپور)