اي ساربان آهسته ران، کآرام جانم مي‌رود
وان دل که با خود داشتم، با دلستانم مي رود
من مانده‌ام مهجور ازو، درمانده و رنجور ازو
گويي که نيشي دور ازو، بر استخوانم مي‌رود **
گفتم به نيرنگ و فسون، پنهان کنم راز درون
پنهان نمي‌ماند که خون بر آستانم مي‌رود **
محمل بدار اي ساربان، تندي مکن با کاروان
کز عشق آن سرو روان، گويي روانم مي‌رود
او مي‌رود دامن‌کشان، من زهر تنهايي چشان
ديگر مپرس از من نشان، کز دل نشانم مي‌رود
برگشت يار سرکشم، بگذاشت عيش سرخوشم
چون مجمري پرآتشم، کز سر دخانم مي‌رود **
با آن همه بيداد او وان عهد بي‌بنياد او
در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مي‌رود **
باز آي و بر چشمم نشين، اي دلستان نازنين
کآشوب و فرياد از زمين بر آسمانم مي‌رود **
شب تا سحر مي‌نغنوم، اندرز کس مي‌نشنوم
وين ره نه قاصد مي‌روم، کز کف عنانم مي‌رود **
گفتم بگيرم تا ابل چون خر فرو ماند به گل
ين نيز نتوانم که دل با کاروانم مي‌رود **
صبر از وصال يار من، برگشتن از دلدار من
گرچه نباشد کار من، هم کار از آنم مي‌رود **
در رفتن جان از بدن گويند هرنوعي سخن
من خود به چشم خويشتن، ديدم که جانم مي‌رود **
سعدي فغان از دست ما، لايق نبود اي بي‌وفا
طاقت نمي‌آرم جفا کار از فغانم مي‌رود **

بايد فراموشت کنم
چنديست تمرين مي کنم
من مي توانم! مي شود!
آرام تلقين مي کنم
حالم؟ نه،اصلا خوب نيست
تا بعد، بهتر مي شود
فکري براي اين دل آرام غمگين مي کنم
من مي پذيرم رفته اي
بر نمي گردي همين
خود را براي درک اين،
صد بار تحسين مي کنم
کم کم ز يادم مي روي
اين روزگار و رسم اوست!
اين جمله را با تلخي اش،
صد بار تمرين مي کنم

مي نويسم تنها به ياد او و براي او ...
مي نويسم به ياد روزهاي شيرين انتظار،
به ياد لحظه هاي فراق و چشمان منتظر ...
مي نويسم به ياد او كه عشق را در نهان خانه ي جانم گذاشت
و واژه ي شيرين انتظار را به من آموخت.
به راستي كه انتظار چه زيباست ...
چه زيباست آن چشماني كه هر روز چشم به راه معشوق مي ماند
و چه پاك و مقدس است آن دلي كه هر لحظه براي معشوق بتپد.

مينويسم ، نه براي خواندن که براي نوشتن مينويسم.
مينويسم و ميدانم اين نوشتن مثل ابري باراني ، احساسم را روي زمين ميريزد.
مينويسم تا پر شود اين صحنه از کلمات ناقصم. مينويسم تا باشم.

مهربانم نگاهم کن تا در آسمان بي کران چشم هايت به پرواز درآيم و زيباترين و پاک ترين لحظات عمرم رابا تو در کنار تو تجربه کنم

به كجا بايد رفت؟
ز كه بايد پرسيد؟
واژه عشق و پرستيدن چيست؟
جان اگر هست چرا در من نيست؟
من كه خود مي دانم
راه من راه فناست
قصه عشق فقط يك روياست
اه اي راه سكوت
اه اي ظلمت شب
من همان گمشده ي اين خاکم
به خدا عاشق قلبي پاكم.

خرابه ی دل من را کسی نخواهد ساخت

که بر خرابه ی دل خانه ساختن سخت است

به هیچ قانعــم از مهـــر دوستـــان هرچنـــــد

به هیچ این همه سرمایه باختن سخت است

نقابـــــــدار خودی را چگــــونه بشناســــــم

در این زمانه که خود را شناختن سخت است

قبول کــــن دل بیچـــــاره ام ، که می گویــــد

که پشت پا به زمین و زمان زدن سخت است

برای پیچک احساس بی خزان یوسف

همیشه گشتن و هرگز نیافتن سخت است

عزیز من« همه جا آسمان همین رنگ است»

بیا اگــــر چه برای تــو آمــدن سخت است

دوستان دیرینه به جای خود
میخوام دوست جدید هم بیابم

نمی دونم ؟ نرسیدن می تونه شیرین باشه ؟

من برای جنگ با نبودن ، فقط دنبال پستهای جدید می گردم . کار را ول کرده ام . هشت ماه است که کار نمی کنم

دید مجنون دختری مست و ملنگ
در خیابان با جوانانی مشنگ
خوب دقت کرد در سیمای او
دید آن دختر بُود لیلای او
با دلی پردرد گفتا این چنین
حرف ها دارم بیا (پیشم بشین)
من شنیدم تازگی چت می کنی
با جوانی اهل تربت می کنی
نامه های عاشقانه می دهی
با ایمیل از ( توی) خانه می دهی
عصرها اطراف میدان ونک
می پلاسی با جوانان ونک
خرمن مو را چرا آتش زدی؟
زیر ابرو را چرا آتش زدی؟
چشم قیس عامری روشن شده
دختری چون تو مثال زن شده
دامن چین چین گلدارت چه شد؟
صورت همچون گل ِ نارت چه شد؟
ابروی همچون هلالت هم پرید؟
آن دل صاف و زلالت هم پرید؟
قلب تو چون آینه شفاف بود
کی در آن یک ذرّه ( شین و کاف) بود
دیگر آن لیلای سابق نیستی
مثل سابق صاف و عاشق نیستی
قبلنا عشق تو صاف و ساده بود
مهر مجنون در دلت افتاده بود
تو مرا بهر خودم می خواستی
طعنه ها کی می زدی از کاستی؟
زهرماری هم که گویا خورده ای
آبروی هرچه دختر برده ای
رو به مجنون کرد لیلا گفت : هان
سورۀ یاسین درِ‌ ِگوشم نخوان
تو چه داری تا شوم من چاکرت؟
مثل قبلن ها شوم اسپانسرت ؟
ریش و پشم تو رسیده روی ناف
هستی از عقل و درایت هم معاف
آن طرف اما جوان و خوشگل است
بچه پولدار است گرچه که ول است
تو به زحمت صاحب اسب شـَلی
خانه ات دشت و بیابان خداست
خانۀ او لااقل آن بالاهاست
با چنین اوضاع و احوالت یقین
خوشه ات یک می شود ، حالا ببین
او ولی با این همه پول و پله
خوشۀ سه می شود سویش یله
گرچه راحت هست از درک و شعور
پول می ریزد به پای من چه جور
عشق بی مایه فطیر است ای بشر
گرچه باشی همچو یک قرص قمر
عاشق بی پول می خواهم چکار
هی نگو عشقم ، عزیزم ، زهر مار
راست می گویند، تو دیوانه ای
با اصول عاشقی بیگانه ای
این همه اشعار می گویی که چه؟
دربیابان راه می پویی که چه؟
بازگرد امروز سوی کوه و دشت
دورۀ عشاق تاریخی گذشت
تازه شیرین هم سر ِ عقل آمده
قید فرهاد جـُلمبر! را زده
ویس هم داده به رامین این پیام
بین ما هرچه که بوده شد تمام
پس ببین مجنون شده دنیا عوض
راه تهرن را نکن هرروزه گز
اکس پارتی کرده ما را هوشیار
گرچه بعدش می شود آدم خمار
بیخیال من برو کشکت بساب
چون مرا هرگز نمی بینی به خواب
گفت با «جاوید» مجنون این چنین:
حال و روز لیلی ما را ببین
بشکند این «‌ دست شور بی نمک»
کرده ما را دختر قرتی اَنک
حال که قرتی شده ل

عشق يعني سوختنها از درون،
عشق يعني سوختن تا ساختن ،
عشق يعني عقل و دين را باختن ،
عشق يعني دل تراشيدن ز گل ،
عشق يعني گم شدن در باغ دل ،
عشق يعني تو ملامت کن مرا،
عشق يعني مي ستايم من تو را ،
عشق يعني در پي تو در به در ،
عشق يعني يک بيابان درد سر،
عشق يعني با تو آغاز سفر ،
عشق يعني قلبي آماج خطر،
عشق يعني تو بران از خود مرا ،
عشق يعني باز مي خوانم من تو را ،
عشق يعني بگذري از آبرو ،
عشق يعني کلبه هاي آرزو،
عشق يعني با تو گشتن هم کلام ،
عشق يعني شاخه اي گل در سبد ،
عشق يعني دل سپردن تا ابد ،
عشق يعني سروهاي سر بلند ،
عشق يعني خارها هم گل کنند،
عشق يعني تو بسوزاني مرا ،
عشق يعني سايه بانم من تو را ،
عشق يعني بشکني قلب مرا ،
عشق يعني مي پرستم من تو را،
عشق يعني آن نخستين حرفها ،
عشق يعني در ميان برفها ،
عشق يعني دويدن بر فراز ابرها ،

عشق يعني هر چه در آن ياد اوست ،
عشق يعني تک درختي در کوير ،
عشق يعني عاشقاني سر به زير،
عشق يعني بگذري از هفت خان ،
عشق يعني آرش و تير و کمان
عشق يعني بي پروا شدن سعي از قطره تا دريا شدن

منم که شعر و تغزل پناهگاه من است

چنانکه قول و غزل نیز در پناه من است

صفای گلشن دلها به ابر و باران نیست

که این وظیفه محول به اشک و آه من است

صلای صبح تو دادم به نالهٔ شبگیر

چه روزها که سپید از شب سیاه من است

به عالمی که در او دشمنی به جان بخرند

عجب مدار اگر عاشقی گناه من است

اگر نمانده کس از دوستان من بر جا

وفای عهد مرا دشمنان گواه من است

هر آن گیاه که بر خاک ما دمیده ببوی

اگر که بوی وفا می دهد گیاه من است

کنون که رو به غروب آفتاب مهر و وفاست

هر آنکه شمع دلی برفروخت ماه من است

تو هرکه را که چپ و راست تاخت فرزین گوی

پیاده گر به خط مستقیم شاه من است

نگاه من نتواند جمال جانان جست

جمال اوست که جوینده نگاه من است

من از تو هیچ نخواهم جز آنچه بپسندی

که دلپسند تو ای دوست دل بخواه من است

چه جای ناله گر آغوشم از سه تار تهی است

که نغمه قلمم شور و چارگاه من است

خطوط دفتر من سیم ساز را ماند

قلم معاینه مضراب سر به راه من است

کلاه فقر بسی هست در جهان لیکن

نگین تاج شهان در پر کلاه من است

شکستن صف من کار بی صفایان نیست

که “شهریارم” و صاحبدلان سپاه من است

غضنفر فرشته ها رو خیلی دوست داره به خاطر همین ، با یک فرشته کارش را نمیفته