این غضنفر اهل کجاست؟

به مجنون گفت روزي عيب جويي

که پيدا کن به از ليلي نکويي
که ليلي گر چه در چشم تو حوريست
به هر جزوي ز حسن او قصوريست
ز حرف عيب‌جو مجنون برآشفت
در آن آشفتگي خندان شد و گفت
اگر در ديده‌ي مجنون نشيني
به غير از خوبي ليلي نبيني
کزو چشمت همين بر زلف و روي است
تو کي داني که ليلي چون نکويي است
تو چشم و او نگاه ناوک انداز
تو قد بيني و مجنون جلوه ناز
تو ابرو، او اشارت‌هاي ابرو
تو مو بيني و مجنون پيچش مو
تو لب مي‌بيني و دندان که چونست
دل مجنون ز شکر خنده خونست
نه آن ليلي‌ست کز من برده آرام
کسي کاو را تو ليلي کرده‌اي نام
ترا رد کردن او حد نمي‌بود
اگر مي‌بود ليلي بد نمي‌بود
قبول عشق برجايي بلند است
مزاج عشق بس مشکل پسند است
نبندد عشق هر صيدي به فتراک
شکار عشق نبود هر هوسنانک
کجا از صعوه صيد انداز باشد
عقاب آنجا که در پرواز باشد
که بر وي شير سيلي آزمايد
گوزني بس قوي بنياد بايد
ز آب جو نهنگ لجه آشام
مکن باور که هرگز تر کند کام
شکيبد با وجود يک جهان شور
دلي بايد که چون عشق آورد زور
مجال غم در او فرسنگ فرسنگ
اگر داري دلي در سينه تنگ
سر کوي فراغ از دست مگذار
صلاي عشق درده ورنه زنهار
کند باد جنون را آتش آميز
در آن توفان که عشق آتش انگيز
غم خود خور که کاهي در ره باد
اساسي گر نداري کوه بنياد
در او آتش زبانه در زبانه
يکي بحر است عشق بي کرانه
در اين آتش سمندر شو سمندر
اگر مرغابيي اينجا مزن پر
هجومش در ترقي روز در روز
يکي خيل است عشق عافيت سوز
ازين لشکر هزيمت کن هزيمت
فراغ بال اگر داري غنيمت
به هر گامي نشيبي و فرازيست
ز ما تا عشق بس راه درازيست
فراز او کدام از خود گذشتن
نشيبش چيست خاک راه گشتن
ثبات سعي در قطع تمناست
نشان آنکه عشقش کارفرماست
وفاي عهد بر ترک مراد است
دليل آنکه عشقش در نهاد است
ز لوث آرزو گشتن نمازي
چه باشد رکن عشق و عشقبازي ؟
عنان خود به دست دوست دادن
غرضها را همه يک سو نهادن
گلستان داني آتشگاه و آتش
اگر گويد در آتش رو، روي خوش
روي با رخت و منت دار از بخت
وگر گويد که در دريا فکن رخت
نيابي فرق از اميد تا بيم
به گردن پاس داري طوق تسليم
يکي داني مراد و نامرادي
نه هجرت غم دهد ني وصل شادي
نياميزد به طرف دامنت گرد
اگر سد سال پامالت کند درد
چه در فخر و چه در ننگ و چه در عار
به هر فکر و به هر حال و به هر کار
بجز معشوق نبود در ضميرت
به هر صورت که نبو

در میان ظلمت ناپایدار شب

فریاد خسته یک زن

که می گرید از شکست

فهمیده‌ام که اینترنت انسان‌ها را متوهم می‌کند:
وبلاگ‌، توهم نویسندگی ایجاد می‌کند؛
لایک‌ها، توهم محبوبیت؛
مسنجرها، توهم دوستی، توهم تنها نبودن..

کسی که یک بار رفته، اگر هم برگرده!!! یادت باشه دیگه راه رفتن رو یاد گرفته....

يا اينكه «درحال حاضر مشترك مورد نظر پاسخ گو نمي باشد »

خیلی عالی .دستت درد نکنه

زمان می گذرد و دوستان تو در فکر مطالب جدید و لایک سایر پستها و هیچ کدام به پایان تو توجه ندارند انگار تاریخ مصرف یک محصول تمام شده و به گوشه خلوت و رانده شود اما .....

خیلی جالب بود ممنون از توجهتون

مراقب خودت باش بسلامت

che bad
vali age delesh ba shomast barmigarde,,,bavar konid ma age 3 rooz baham bemoonim shahkar kardim,modam davamon mishe, bishtar ham be khatere eshtebahate mane, vali 2 rooze ashti mikonim
shoma ham omidvar bashid

از دلنوشته های پروفسور حسابی (پدر فیزیك ایران)



بازی روزگار را نمی فهمم!
من تو را دوست می دارم... تو دیگری را... دیگری مرا... و همه ما تنهاییم!

داستان غم انگیز زندگی این نیست که انسانها فنا می شوند،
این است که آنان از دوست داشتن باز می مانند.

همیشه هر چیزی را که دوست داریم به دست نمی آوریم،
پس بیاییم آنچه را که به دست می آوریم دوست بداریم.

انسان عاشق زیبایی نمی شود،
بلكه آنچه عاشقش می شود در نظرش زیباست!

انسان های بزرگ دو دل دارند؛
دلی که درد می کشد و پنهان است و دلی که میخندد و آشکار است.

همه دوست دارند که به بهشت بروند،
ولی کسی دوست ندارد که بمیرد ... !

عشق مانند نواختن پیانو است،
ابتدا باید نواختن را بر اساس قواعد یاد بگیری. سپس قواعد را فراموش کنی و با قلبت بنوازی.

دنیا آنقدر وسیع هست که برای همه مخلوقات جایی باشد،
پس به جای آنکه جای کسی را بگیریم تلاش کنیم جای واقعی خود را بیابیم.

‏‏اگر انسانها بدانند فرصت باهم بودنشان چقدر محدود است؛
محبتشان نسبت به یکدیگر نامحدود می شود.

عشق در لحظه پدید می آید
و دوست داشتن در امتداد زمان
و این اساسی ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است.

راه دوست داشتن هر چیز درک این واقعیت است که امکان دارد از دست برود :

انسان چیست ؟
شنبه: به دنیا می آید.
یكشنبه: راه می رود.
دوشنبه: عاشق می شود.
سه شنبه: شكست می خورد.
چهارشنبه: ازدواج می كند.
پنج شنبه: به بستر بیماری می افتد.
جمعه: می میرد.


فرصت های زندگی را دریابیم و بدانیم که فرصت با هم بودن چقدر محدود است ...

عزیز من عشق که قابل برنامه ریزی نیست . یکدفه مثل بهمن روسرت میریزه . هی دست و پا بزن