مــانــده نــگـاهـم بــه د ل پـنـجـره
تــر شــده از هـجرت تـو خـاطـره
کوچه پر از حسرت ديوانه گـيست
خــانــه تـهـي از نـفـس زنـدگـيست
بـي تـو دلـم نـيمه شـبي سوي دشت
پـر زد و آواره شـد و بــر نگـشت
لـــذت بــيـداري يــلـدا تـــويـي
تــازه تــريـن رکــن تــمـنـا تــويـي
چــشــم تــو آغــاز پـــريــشـانـي ام
هــجــرت تـــو عــلــت ويــرانـي ام

تو مدرسه برای نقاشی کردن یادتون ندادن ؟ چی شده که پست 4 روز پیش را کالبد شکافی کردید؟ ..........خوب الن یاد بگیر به دردت می خوره .

شب، همه دروازه‌هايش باز بود

آسمان چون پرنيان ناز بود



گرم، در رگ هاي‌ ما، روح شراب

همچو خون مي‌گشت و در اعجاز بود



با نوازش‌هاي دلخواه نسيم

نغمه‌هاي ساز در پرواز بود



در همه ذرات عالم، بوي عشق

زندگي لبريز از آواز بود



بال در بال كبوترهاي ياد

روح من در دوردست راز بود