تو هم بخند به چشم من

همه
لرزش دست و دل‌ام
از آن بود
که عشق
پناهی گردد،

پروازی نه
گريزگاهی گردد.



آی عشق آی عشق
چهره‌یِ آبی‌ات پيدا نيست.


و خُنکایِ مرهمی
بر شعله‌یِ زخمی

نه شورِ شعله
بر سرمایِ درون.



آی عشق آی عشق
چهره‌یِ سرخ‌ات پيدا نيست.



غبارِ تيره‌یِ تسکينی
بر حضورِ وهن
و دنجِ رهايی
بر گريزِ حضور،
سياهی
بر آرامشِ آبی
و سبزه‌یِ برگ‌چه
بر ارغوان



آی عشق آی عشق
رنگِ آشنای‌ات
پيدا نيست.

مرا
تو
بی‌سببی
نيستی.

به‌راستی

صِلتِ کدام قصيده‌ای
ای غزل؟
ستاره‌بارانِ جوابِ کدام سلامی
به آفتاب

از دريچه‌یِ تاريک؟



کلام از نگاهِ تو شکل‌می‌بندد.
خوشا نظر بازيا که تو آغازمی‌کنی!


پسِ پشتِ مردمکان‌ات

فريادِ کدام زندانی‌ست
که آزادی را
به لبانِ برآماسيده
گلِ سرخی پرتاب‌می‌کند؟ــ
ورنه
اين ستاره‌بازی
حاشا
چيزی بدهکارِ آفتاب نيست.


نگاه از صدایِ تو ايمن‌می‌شود.
چه مومنانه نامِ مرا آوازمی‌کنی!


و دل‌ات
کبوترِ آشتی‌ست،
درخون‌تپيده
به بامِ تلخ.

بااين‌همه
چه بالا
چه بلند
پروازمی‌کنی!

دهانت را میبویند

مبادا گفته باشی

- دوستت دارم -

دلت را میپویند

مبادا شعله ای

در آن نهان باشد

روزگار غریبی ست نازنین

... و عشق را کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

و در این بن بست

کج و پیچ سرما

آتش را به سوگوار

سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

آنک قصابانند بر گذرگاهها

با کنده و ساطوری خون آلود

و تبسم را بر لب ها جراحی میکنند

و ترانه را بر دهان ...

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی ست نازنین

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد ...