گفتم فراموشم نکن ، گفتی تو در یادی مگر

گفتم که ویرانم مکن ، گفتی تو آبادی مگر

گفتم بدون در دام تو من زندگی را چون کنم

گفتی که از پیشم برو ، از من تو آزادی دگر

گفتم که بی تو ، غم شده در باورم در خاطرم

گفتی که از روز ازل ، آیا تو دل شادی مگر

گفتم بیا با دل بساز ، با روح من شو همنوا

گفتی که از من نشنوی ، آهنگ دمسازی دگر

گفتم که جز تو نشنوم ، صوت و نوای بهتری

گفتی سخن کوتاه کن ، باشد تو را سازی دگر

در اطراف خانه ی من

آن کس که به دیوار فکر می کند ، آزاد است !

آن کس که به پنجره .... غمگین !

و آن کس که به جستجوی آزادی است ،

میان چار دیواری نشسته

می ایستد .... چند قدم راه می رود !

نشسته .... می ایستد

چند قدم راه می رود !

نشسته .... می ایستد .... چند قدم راه می رود !

نشسته

می ایستد .... چند قدم راه می رود !

نشسته .... می ایستد

چند قدم ....

حتی تو هم خسته شدی از این شعر

حالا چه برسد به او که .... نشسته

می ایستد ....

نه ! .... افتاد !

واقعا ؟
Really ?

بزن باران بهاران فصلِ خون است ……. خیابان سرخ و صحرا لاله گون است
بزن باران که بی چشمان ِ خورشید … جهان در تیه ِ ظلمت واژگون است
بزن باران نسیم از رفتن افتاد ………… بزن باران دل از دل بستن افتاد
بزن باران به رویشخانهء خاک ………… گـُل از رنگ و گیاه از رُستن افتاد
بزن باران که دیوان در کمین اند ………. پلیدان در لباس ِ زُهد و دین اند
به دشتستان ِ خون و رنج ِ خوبان ……. عَلمداران ِ وحشت خوشه چین اند
بزن باران ستمکاران به کارند …………. نهان در ظلمت ، اما بی شمارند
بزن باران ، خدارا صبر بشکن …………. که دیوان حاکم ِ مُلک و دیارند
بزن باران فریب آئینه دار است ………… زمان یکسر به کام ِ نابکار است
به نام ِ آسمان و خدعهء دین ………….. بر ایرانشهر ، شیطان شهریار است.
سکوت ِ ابر را گاه ِ شکست است ……. بزن باران که شیخ ِ شهر مست است
ز خون ِ عاشقان پیمانهء سرخ ………… به دست ِ زاهدان ِ شب پرست است
بزن باران وگریان کن هوا را …………….. سکون بر آسمان بشکن ، خدارا
هزاران نغمه در چنگ ِ زمان ریز ……….. ببار آن نغمه های آشنا را
بزن باران جهان را مویه سرکن ………… به صحرا بار و دریا را خبر کن
بزن باران و گــَرد از باغ برگیر ……………. بزن باران و دوران دگر کن
بزن باران به نام ِ هرچه خوبی ست …… بیفشان دست ، وقتِ پایکوبی ست
مزارع تشنه ، جوباران پُر از سنگ …….. بزن باران که گاه ِ لایروبی ست
بزن باران و شادی بخش جان را ………. بباران شوق و شیرین کن زمان را
به بام ِ غرقه در خون ِ دیارم ……………. بپا کن پرچم ِ رنگین کمان را
بزن باران که بی صبرند یاران ………….. نمان خاموش ، گریان شو ، بباران
بزن باران بشوی آلودگی را ……………. ز دامان ِ بلند ِ روزگاران

شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند
من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند
جفا نه پیشه درویشیست و راهروی
بیار باده که این سالکان نه مرد رهند
مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی کمر و خسروان بی کلهند
به هوش باش که هنگام باد استغنا
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند
مکن که کوکبه دلبری شکسته شود
چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند
غلام همت دردی کشان یک رنگم
نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند
قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند
جناب عشق بلند است همتی حافظ
که عاشقان ره بی‌همتان به خود ندهند