ابری آزاد باش؛
ببار باعشق ،
پری از نور
زنده شو
آب تو آنی
خروش کن.
ای ذرات معلق ؛در حضورش آرام
آرام که ما آنیم و خود دانیم
خاموش که دانیم
از ازل سرشاریم
از عدم لبریزیم
اما باز
آرام ،
مردیم؛سوختیم ؛تباه شدیم.

شب هجران من مشو تو سحر

ور نه این انتظار می دهی به هدر

یار من چونکه شرط کرده می آید

چون روی آن نمی شود به ثمر

اول شب به قصد راز و نیاز

روی خود کرده ام به سوی قمر

قصه هایی ز دوری و هجران

در میانشان سروده ام به خطر

زین نمط بس نهفته دارم بیش

وا نهادم به سوز و خون جگر

تا مگر زین میانه باد وفاق

دل بسوزد رساندش به سمر

امدی و سردی حضورت به مرگ نزدیکم کرد ؛
آمدی و جان خاطراتم را ربودی ؛
آرزوهایم را برگ برگ
سپرده به دست باد
باد بردشان تا دور دستها
آسمان را کبود کرد؛
و پناه من دخمه ای ؛تنگ،سرد،تاریک
لحظه ای صدای پایت بی جانم کرد ؛
به انتظار ماندم ،
تااینکه ؛زمان دل یخی تورا آب کند
تاشاید؛ انعکاس مهربانیم
درچشمانت رخنه کند.

گاه گاهیست در این تنهایی
قفس مرغ دلم میشکند
دل رنجیده و آزرده من از غم جور زمین پر درد است

با نوایی آرام از خودش می پرسد :
« که چرا ، سهم من از این همه دنیا این است.....! ؟ »
قفسی تار و سیاه ،بغض و طوفان صدایی در راه
و سکوتی مبهم.......!
همه جا سرد و کبود،همه جا رنگ و ریا ،همه درگیر خودند

شانه ها از پی هم

به سر انگشت نسیم

تا گشاید گره از

طره ءزلف دریا

دلنواز و چه لطیف

در زمانی که به آرامی و ناز

آفتاب از پس کوه

رخ نماید به شکوه

تا به آئینه ء دریا

بنشیند به تماشا

و خودآرائی خویش

آن زمانی که تلالو به جهان آغازد

ریزش فوج طلاست

فرش بر سفره ء دریا به کرور

وهزاران به هزار

سینه ریزی که به گردن دارد

چون زمانی دگرش

ماه به مهمان آید

رشته هائیست بلورینه

به دست دریا

آنقدر هست

شمارش نتوان کرد به چشم

همه الماس تراشیده به مهر

تاکه دریا بکند خرج

تن آرائی خویش .