آری ، آغاز دوباره زیست و هزاران بار مردن یعنی این

یعنی پا نهادن در جاده بی انتهای هیچ

یعنی گم شدن در پستویی از تنهایی

یعنی در گور گناهانت خشكیدن

یعنی انگشتانت را در چرخ شعرهایت له كردن

من فرق سپیده و شامگاه را نمی دانم

برای من همیشه همه چیز سیاه است

و شاید در اوج شادی هایم خاكستری رنگ شود

چهره هیچ كس را به یاد نمی آورم

كسی برایم به یاد ماندنی نیست

پرواز برایم ممكن نیست چرا كه نه فرشته ام ٬ نه پرنده

من انسانم ، انسانی از جنس خاك

خاكي تنيده و دوباره سابيده

در اسياب زمان

بي رنگ

بي بو

بي اب

بي هيچ

مثه گنجشک توی طوفان

مثه فریاد زیر آبم

مثه آشفته ی موهات

مثه چشم تو خرابم

داشتی انگاری می ترکید

درد دنیا توو سرم بود

منو توو هوا رها کرد

هر کسی بال و پرم بود

روزای بدم که رفتن

وقت روز بدترم بود

این شبانه ، این ترانه

گریه های آخرم بود

دنیا کوچکتر از آن است

که گم شده ای را در آن یافته باشی

هیچ کس اینجا گم نمی شود

آدم ها به همان خونسردی که آمده اند

چمدانشان را می بندند

و ناپدید می شوند

یکی درمه

یکی در غبار

یکی در باران

یکی در باد

و بی رحم ترینشان در برف

آنچه به جا می ماند

رد پائی است

و خاطره ای که هر از گاه پس میزند

مثل نسیم سحر

پرده های اتاقت را

....

لامپ های این اتاق خیلی وقت است که سوخته است

و مدتی مدید است که نورِ شمع هایِ ان کور شده است

صدایی هم که به آن صورت میدهد

خس خس حزن انگیزِ دو طفل است

کودکانی که برای ادامه به یکدیگر وابسته اند

در عین حال که در تنفر از یکدیگرند

و در گوش های هم زمزمه ها دارند

که این تناقض است

تناقضی بزرگ که تنها در گهواره ای از مرگ است که متولد میشود

خودِ من هم خوب میدانم که کسی دیگر به این گنجشکِ کوچک بال و پرواز نمیدهد