در اين‌جا چار زندان است
به هر زندان دوچندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره چندين مرد در زنجير...

از اين زنجيريان، يک تن، زن‌اش را در تبِ تاريکِ بهتانی به ضربِ دشنه‌يی کشته‌است.

از اين مردان، يکی، در ظهرِ تابستانِ سوزان، نانِ فرزندانِ خود را، بر سرِ برزن، به خونِ نان‌فروشِ سختِ دندان گرد آغشته‌است.

از اينان، چند کس در خلوتِ يک روزِ باران‌ريز بر راهِ رباخواری نشسته‌اند
کسانی در سکوتِ کوچه از ديوارِ کوتاهی به رویِ بام جسته‌اند
کسانی نيم‌شب، در گورهایِ تازه، دندانِ طلایِ مرده‌گان را می‌شکسته‌اند.

من اما هيچ کس را در شبی تاريک و توفانی نکشته‌ام
من اما راه بر مردِ رباخواری نبسته‌ام
من اما نيمه‌هایِ شب ز بامی بر سرِ بامی نجسته‌ام.



در اين‌جا چار زندان است
به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره چندين مرد در زنجير...

در اين زنجيريان هستند مردانی که مردارِ زنان را دوست می‌دارند.
در اين زنجيريان هستند مردانی که در رويای‌ِشان هر شب زنی در وحشتِ مرگ از جگر برمی‌کشد فرياد.

من اما، در زنان چيزی نمی‌يابم‌ ــ گر آن همزاد را روزی نيابم ناگهان، خاموش‌ــ
من اما، در دلِ کُهسارِ روياهایِ خود، جز انعکاسِ سردِ آهنگِ صبورِ اين علف‌هایِ بيابانی که می‌رويند و می‌پوسند و می‌خشکند و می‌ريزند، با چيزی ندارم گوش.

مرا گر خود نبود اين بند، شايد بامدادی، هم‌چو يادی دور و لغزان، می‌گذشتم از ترازِ خاکِ سردِ پست...

جرم اين است!
جرم اين است!

زندانِ موقتِ شهربانی، ۱۳۳۶

در دوردست، آتشی اما نه دودناک
در ساحلِ شکفته‌یِ دريایِ سردِ شب
پُرشعله می‌فروزد.

آيا چه اتفاق؟
کاخی است سربلند که می‌سوزد؟
يا خرمنی ــ که مانده ز کينه
در آتشِ نفاق‌ــ؟

هيچ اتفاق نيست!

در دوردست، آتشی اما نه دودناک
در ساحلِ شکفته‌یِ شب شعله‌می‌زند،
وين‌جا، کنارِ ما، شبِ هول است
در کارِ خويش گرم
وز قصه باخبر.
او را لجاجتی است که، با هر چه پيشِ دست،
رویِ سياه را
سازد سياه‌تر.


آری! در اين کنار
هيچ اتفاق نيست:

در دور دست آتشی اما نه دودناک،

دهانت را میبویند

مبادا گفته باشی

- دوستت دارم -

دلت را میپویند

مبادا شعله ای

در آن نهان باشد

روزگار غریبی ست نازنین

... و عشق را کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

و در این بن بست

کج و پیچ سرما

آتش را به سوگوار

سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

روزگار غریبی ست نازنین

آنک قصابانند بر گذرگاهها

با کنده و ساطوری خون آلود

و تبسم را بر لب ها جراحی میکنند

و ترانه را بر دهان ...

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

روزگار غریبی ست نازنین

ابلیس پیروز مست

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد ...

...تصور می کنی دنیای ِ ما را پول می سازد؟!

نه جانم! ای عزیزم غالبن مشغول می سازد



که شب آبستن روزاست و روز آبستن ِ شب نیز

طبیعت از برای ِ هر چه یک فرمول می سازد



و هر چیزی درون ِ خویش ضدش شکل می گیرد

که آن را هم به وقت و موعدش موکول می سازد



مُسّـلم هست بـر هـر آشنـای ِ راز ِ ایـن هستـی

فلک، گردونـه اش را سـاده و معمـول می سازد



کج و معوج شدن، شایع شود وقتی که می ترسیم

ولـی هستـی دقیقـن هـرچـه را شاغـول می سازد



حدیث زنـدگی بسیـار صاف و سـاده می باشد

نمی دانم چرا انسـان از آن یک غول می سازد؟!

جدی ؟