باز هم پنهان شو.....تو خودت راپس هر پرده ابهام که هست پنهان کن..


واژه ها را ...باز هم گنگ بگو.....وتبسم به همین بازی تکراری کن...


بکشان قلب مرا سوی خودت...وبه آتش بزن این دل که بسی مشتاق است...


جان من....ای همه خواب و خیالم ...همه احساسم..هر چه خواهی تو...بکن..


به من خسته بخند...به سکوت من دلبسته بخند ...


هیچ هم شرم مدار...


زندگی لحظه دل داشتن است...خنده را بر لب تو کاشتن است...


ای همه زندگیم...


زندگی یعنی ....تو

تو هم بخند به چشم من

ای فلسفه ی واقعه ی بود و نبودم
پیوسته به تو وصله شده بند وجودم

ای منطق با قاعده ی عشق حقیقی
پژواک حضور تو شده گفت و شنودم

ای حکمت مطلق که شدی باعث هرچیز
تا پلک زدی من به جهان چشم گشودم

ای آگهی ذهن من اندازه ی قطره
از وسعت دریایی ات این بوده حدودم

مس ماندم و عشق تو فقط گرد طلا را
در مایه نپاشیده به هنگام فرودم

حالا چه کنم با نفس آه گرفته
در آینه ی خاکی خود وقت سجودم

قلب مرا ميان غمت جا گذاشتي


تا در حريم غربت من پا گذاشتی



رفتي و در سكوت تماشا نموده ام



تنهايي ‌‌ِ مرا تو چه تنها گذاشتي



رفتي و سهم عشق براي دل تو بود



سهمي براي اين دلم آيا گذاشتي ؟



يك بغض كال، يك سبد از درد بي كسي



سهم من غريب كه اينجا گذاشتي



گفتي بهار مي رسد اما دروغ بود



در قلب من غمي چو اهورا گذاشتي

باران قصیده واری

-غمناک -

آغاز کرده بود.

می خواند و باز می خواند

بغض هزار ساله دردش را انگار می گشود.

اندوه زاست زاری خاموش!

نا گفتنی است... اینهمه غم؟!

نا شنیدنی است!

پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟

گفتند اگر تو نیز

از اوج بنگری

خواهی هزار بار از و تلخ تر گریست!