روزی مردی پیش عارفی رفت و برای خود سازی راهنمایی خواست .
عارف گفت : به شهر برو و به مدت یک سال به مردمی که به تو ناسزا میگویند ، مبلغی پرداخت کن .
مرد به سفارش عارف عمل کرد . پس از یک سال پیش استاد برگشت و شرح حال گفت .
عارف گفت : حالا برو شهر و به شکرانه این خود سازی برای من مقداری غذا تهیه کن .
مرد به شهر برگشت و عارف لباس عوض کرد به طوری که شناخته نمی شد و در شهر بر مرد ظاهر شد و شروع به ناسزا و فحش کرد ............
مرد دست به دعا برداشت و گفت : خدایا شکر بعد از یک سال ناسزای مردم را می توانم به رایگان گوش دهم .

حق با شماست

من،هیچگاه پس از مرگم

جرأت نکرده ام که در آئینه بنگرم

و آنقدر مرده ام

که هیچ چیز،مرگ مرا دیگر

ثابت نمی کند!



آه، آیا صدای زنجره ای را

که در پناه شب،به سوی ماه می گریخت

از انتهای باغ شنیدید؟



من فکر می کنم که تمام ستاره ها

به آسمان گمشده ای کوچ کرده اند

و شهر،شهر چه ساکت بود

من در سراسر طول مسیر ِخود

جز با گروهی از مجسمه های رنگ پریده رنگ

و چند رفتگر

که بوی خاکروبه و توتون می دادند

و گشتیان خسته ی خواب آلود

با هیچ چیز روبرو نشدم.



افسوس

من مُرده ام

و شب،هنوز هم

گویی ادامه ی همان شبِ بیهوده ست...

(فروغ فرخزاد)