بحمد الله که تا بودم درین دیر
به راه عاشقی بودم سبک سیر

چو دایه مشک من بی نافه دیده
به تیغ عاشقی نافم بریده

چو مادر بر لبم پستان نهاده ست
ز خونخواری عشقم شیر داده ست

اگر چه موی من اکنون چو شیرست
هنوز آن ذوق شیرم در ضمیرست

به پیری و جوانی نیست چون عشق
دمد بر من دمادم این فسون عشق

که: «جامی، چون شدی در عاشقی پیر،
سبک روحی کن و در عاشقی میر!

بنه در عشقبازی داستانی!
که باشد ز تو در عالم نشانی

بکش نقش ز کلک نکته زایت!
که چون از جا روی مانده به جایت»

چو از عشق این نوا آمد به گوشم
به استقبال، بیرون رفت هوشم

به جان گشتم گرو فرمانبری را
نهادم رسم نو، سحرآوری را

برآنم گر خدا توفیق بخشد
که نخلم میوهٔ تحقیق بخشد

کنم از سوز عشق آن نکته رانی
که سوزد عقل، رخت نکته دانی

درین فیروزه گنبد افکنم دود
کنم چشم کواکب گریه آلود

سخن را پایه بر جایی رسانم
که بنوازد به احسنت آسمانم