عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است
عاقلان دیوانه گردند از پی زنجیر ما
روی خوبت آیتی از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبی نیست در تفسیر ما
با دل سنگینت آیا هیچ درگیرد شبی
آه آتشناک و سوز سینه شبگیر ما

دور از تو منم تنها


تنها منم و غمها


هر قطره اشکم صد موج تمنا


صد قصه پنهان صد قصه پیدا


چو نای بی آوا


اگر چه خاموشم


زبان دل گوید مکن فراموشم