تو نکن خنده به من خنده کنان با من باش

زیر سنگینی این بار گران با من باش

تویی آن کس که همه نام تو را می دانند

منم آن عاشق بی نام و نشان با من باش

وقت تنها شدنت باز به یاد من باش

بی تفاوت به نگاه دگران با من باش

لحظه های من و این عقربه ها درگیرند

تو هماهنگ به آهنگ زمان با من باش

همه دارند خدایی و به آن سجده کنند

ای خدای دل من وقت اذان با من باش

جان انسان را به مهر آغشته‌اند
تار و پودش از محبت رشته‌اند

خشت آدم از امید افراشتند
در ضمیرش بذر شادی کاشتند

حق بر انسان سیرت نیکو نهاد
تا بجوشد از نهادش عدل و داد

ذات آدم جلوه‌ی عقل و دل است
زین تجلی خلقت او کامل است

جوهر انسانیت آزادگی است
خدمت همنوع شرط بندگی است

کبریا را بنده بودن سروری است
نور را تابنده بودن اختری است

گر بکوشی تا به حق انسان شوی
آنچه اندر وهم ناید آن شوی

دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم

قامتش را سرو گفتم سر کشید از من به خشم

دوستان از راست می‌رنجد نگارم چون کنم

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار

عشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

زردرویی می‌کشم زان طبع نازک بی‌گناه

ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

ای نسیم منزل لیلی خدا را تا به کی

ربع را برهم زنم اطلال را جیحون کنم

من که ره بردم به گنج حسن بی‌پایان دوست

صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم

ای مه صاحب قران از بنده حافظ یاد کن

تا دعای دولت آن حسن روزافزون کنم